Według obecnych zapisów kodeksu karnego, przedawnienie takich przestępstw nie może nastąpić przed upływem pięciu lat od ukończenia przez pokrzywdzonego 18 lat. Jednak w ocenie Michalaka, który w lutym skierował w tej sprawie list do ministra sprawiedliwości, „każda ofiara przestępstwa seksualnego inaczej przeżywa swoją krzywdę”. „Wiele ofiar molestowania seksualnego dopiero po wielu latach, już jako osoby dorosłe, pozwala sobie na odczuwanie krzywdy i podejmuje walkę o ukaranie sprawcy” – napisał.

„W związku z powyższym zwracam się (…) z prośbą o rozważenie, czy nie byłoby zasadnym wpisanie przestępstw seksualnych przeciwko małoletnim do katalogu przestępstw, (…) co do których nie stosuje się instytucji przedawnienia” – zaproponował Michalak.

Agnieszka Paterek z biura RPD tłumacząc pomysł zmiany zaznaczyła, że „w badaniach wykazano wielokrotnie, że ofiara przestępstwa nawet po kilkunastu latach uświadamia sobie krzywdę i daje przyzwolenie do tego, żeby dociekać prawdy”. – Pozwoliłoby to ludziom, którzy stali się ofiarami w dzieciństwie, aby ich sprawa zgodnie z prawdą została oceniona przez wymiar sprawiedliwości – powiedziała o pomyśle zmiany.

Minister sprawiedliwości Krzysztof Kwiatkowski poinformował, że resort „kompleksowo” odpowie na tę propozycję. – Mogę zadeklarować, że będziemy chcieli jak najszybciej na tę propozycję odpowiedzieć. Prace dotyczące analizy zmian przepisów w tym zakresie w ministerstwie już trwają – zaznaczył Kwiatkowski.

W swym liście do ministra RPD przytoczył dane Komendy Głównej Policji. Wynika z nich, że w latach 2007-2009 w wyniku przestępstw o charakterze seksualnym zostało pokrzywdzonych 29 146 osób. Wśród nich ponad 24 tys. to małoletni.

Źródło:

Newsweek.pl

Nauczyciele i rodzice często nie wiedzą, jak reagować na nieodpowiednie treści, z którymi dziecko ma styczność przez Internet. W Szkole Bezpiecznego Internetu nauczą się, jak zapobiegać wyciekowi danych osobowych, cyberprzestępczości czy nękaniu on-line. Każda szkoła w Polsce może zdobyć wiedzę i certyfikat zaświadczający o przygotowaniu jej nauczycieli do bezpiecznej nauki korzystania z Sieci. Projekt powstał we współpracy z Grupą TP.

„Aby nauczyć dzieci mądrego korzystania z Internetu, warto samemu poznać zasady bezpiecznego poruszania się w Sieci. Dzięki szkoleniom rodzice i nauczyciele zdobędą potrzebną wiedzę i unikną wielu niebezpieczeństw wynikających z nieostrożnego korzystania z Internetu. Szkoły natomiast będą mogły pochwalić się certyfikatem Szkoły Bezpiecznego Internetu.” - mówi Jakub Śpiewak, prezes Fundacji Kidprotect.pl, pomysłodawca projektu.

„Niezwykle ważne są działania edukacyjne skierowane do rodziców i dzieci. Grupa TP angażuje się w nie od wielu lat. Dla dzieci mamy ofertę lekcji o bezpiecznym poruszaniu się po Sieci, a dla rodziców bezpłatny poradnik – Bezpieczne Media. Zainicjowaliśmy Porozumienie na Rzecz Bezpieczeństwa Dzieci w Internecie. Zaangażowanie w program Szkoła Bezpiecznego Internetu to kolejny krok ku zapewnieniu bezpieczeństwa najmłodszym internautom” – mówi Tomasz Nowakowski, dyrektor wykonawczy Grupy TP ds. korporacyjnych.

Certyfikat Szkoła Bezpiecznego Internetu otrzymają szkoły, które na bieżąco dbają o bezpieczeństwo uczniów w internecie, zapewniają im wsparcie merytoryczne oraz pomoc. Fundacja Kidprotect.pl będzie stale współpracować ze szkołami. Wszystkie wymogi dotyczące uzyskania certyfikatu znajdują się na stronie www.szkolabezpiecznegointernetu.pl.

Patronat honorowy wspólnie objęli: Katarzyna Hall, Minister Edukacji Narodowej, Elżbieta Radziszewska, Pełnomocnik Rządu ds. Równego Traktowania oraz Marek Michalak, Rzecznik Praw Dziecka. Partnerami projektu są również Microsoft, F-Secure, Allegro, Nasza Klasa, Stowarzyszenie Producentów i Dystrybutorów Oprogramowania Rozrywkowego oraz agencje ZOOM i Bitartis.

Pragnę z całą mocą podkreślić, iż w takich przypadkach wina ZAWSZE leży po stronie osób dorosłych. Dziecko – nawet gdyby mu się tak wydawało – nie jest w stanie podjąć świadomie takiej decyzji. Świadomość i odpowiedzialność to cechy, których w takich przypadkach możemy i musimy oczekiwać od dorosłych – zarówno tych, którzy takiego czynu się dopuszczają, jak i tych, którzy dają temu swoje przyzwolenie. Dziecko jest krzywdzone, dorosły jest odpowiedzialny. Próby odwracania tego porządku uważam za niegodne.

Marek Michalak
Rzecznik Praw Dziecka

Ponad 70% Polaków przyznaje, że daje klapsy swoim dzieciom – wynika z badań, które na zlecenie Porozumienia „Dzieci Pod Ochroną” przeprowadziła firma MillwardBrown  SMG/KRC. Dlatego 19 czerwca ruszyła kampania społeczna „Bicie jest głupie”.

„Musimy uświadamiać dorosłych, że każdy akt przemocy wobec dziecka jest ich porażką wychowawczą.” – mówi Marek Michalak, Rzecznik Praw Dziecka. Przekonuje on, że akt przemocy wobec dziecka jest porażką rodziców. Wtóruje mu Irena Koźmińska, przewodnicząca Porozumienia „Dzieci Pod Ochroną”: „Klaps nie jest metodą wychowawczą”, podkreśla Koźmińska.

Kampanię „Bicie jest głupie” zorganizowało Porozumienie „Dzieci Pod Ochroną”, w skład którego wchodzą Fundacja Kidprotect.pl, Komitet Ochrony Praw Dziecka i Fundacja „ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom” we współpracy z Rzecznikiem Praw Dziecka.

Dwa spoty reklamowe: „Ulica” i „Waza” zrealizowała agencja McCann Erickson, a ich reżyserem jest Xawery Żuławski. Oprócz spotów reklamowych przygotowane zostały klipy, przeznaczone do emisji w Internecie, wyreżyserowane przez Mateusza Polita. Znane osoby, m.in. Monika Olejnik, Bożena Dykiel, Dorota Zawadzka (Super Niania), Marcin Bosak, Maciej Orłoś, Rafał Bryndal i inni przekonują w nich, że „bicie jest głupie”, a prof. Jerzy Bralczyk mówi wręcz, że „Bicie jest haniebne”. Za niestandardowe działania w ramach marketingu szeptanego odpowiada agencja 5tka.pl.

Do zdewastowanego wiejskiego domu pod Kartuzami policjanci zapukali pod koniec tygodnia. Zabrali rodziców – oboje są uzależnieni od alkoholu, matka choruje na schizofrenię. Prokurator postawił im zarzuty wykorzystywania seksualnego trójki dzieci: 2-letniej Basi, 5-letniego Piotrusia i 7-letniej Ani. Rodzice spędzą w areszcie najbliższe trzy miesiące.

- Od zeszłego roku praktycznie nic się nie działo w tej sprawie – mówi Gabriela Gołata, dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Kartuzach. – I nie wiem, czy coś by się działo teraz, gdyby nie rozgłos w mediach. Z jednej strony cieszę się, że prokuratura w końcu poważnie podeszła do problemu, bo wreszcie wyjaśni się sytuacja prawna maluchów i możliwa stanie będzie ich adopcja. Z drugiej, czuję niesmak, bo przy odrobinie wyobraźni można to było załatwić spokojnie już kilka miesięcy temu, bez narażania dzieci na dodatkowy stres.

[ad#336x280]

Cała trójka rodzeństwa już prawie od roku jest bezpieczna – przebywa w rodzinie zastępczej. Po publikacji „Gazety” ich losem zainteresował się osobiście Rzecznik Praw Dziecka Marek Michalski. Trwają starania o zapewnienie maluchom odpowiedniej opieki psychoterapeutycznej.

- Dzieci są na tyle małe, że pod okiem fachowców można je wyciągnąć z tej traumy – uważa Gołata. – Mają wielką szansę.

Wątpliwości budzi natomiast zachowanie kartuskiej prokuratury, która wiedziała, że starsza dziewczynka opowiedziała nowym opiekunom o swoich doświadczeniach w domu rodzinnym. Jesienią zeszłego roku postawiono biologicznym rodzicom zarzut seksualnego wykorzystywania malców, ale w grudniu sprawa została umorzona z braku dowodów. Powód? Dziewczynka przed sądem nie potwierdziła tego, co mówiła wcześniej osobom, które darzy zaufaniem.

- Złożyłem zażalenie przeciwko tej decyzji, miałem podstawy podejrzewać, że prokurator potraktował sprawę zbyt pobieżnie – mówi Henryk Krefta, kurator procesowy dzieci z ramienia Sądu Rejonowego w Kartuzach. Zażalenie kuratora na rozpatrzenie czekało pół roku.

Tymczasem na przełomie lipca i sierpnia dzieci – na życzenie Sądu Rodzinnego w Kartuzach – zostały przewiezione do Szpitala Wojewódzkiego w Gdańsku i poddane obserwacji pod okiem biegłych psychologów i psychiatrów. Dopiero wówczas udało się nawiązać z nimi kontakt i zebrać dane, które potwierdzają ich dramat. Lekarze Szpitala Wojewódzkiego w Gdańsku byli tak wstrząśnięci, że skontaktowali się z Dariuszem Różyckim, prokuratorem okręgowym w Gdańsku. Różycki polecił od nowa zbadać sprawę rodzeństwa. Prokurator z Kartuz, który wcześniej umorzył postępowanie, został wysłany na urlop.

Problem jest jednak jeszcze większy. Trójka rodzeństwa ma jeszcze dwóch braci w wieku 14 i 15 lat. Chłopcy byli wielokrotnie zabierani do pogotowia opiekuńczego i zawsze uciekali do domu. Po aresztowaniu rodziców znowu trafili do pogotowia.

- Opinia wychowawców jest taka, że obaj są głęboko zdemoralizowani. Szczególnie starszy – mówi jeden z informatorów. – Trzeba go będzie umieścić w innej placówce, o zaostrzonym rygorze. Na podstawie ich zachowań można podejrzewać, że również byli ofiarami przemocy seksualnej. Nie mówili dotąd nic przeciwko swoim rodzicom i prawdopodobnie nadal nie będą mówić. Ich też trzeba objąć pomocą psychoterapeutyczną. Nie wiem jednak, czy tym chłopcom będzie można skutecznie pomóc: są już duzi, a sprawy poszły daleko.

autor: Roman Daszczyński, źródło: Gazeta Wyborcza Trójmiasto

- To może być sygnał, że nawet ta najmłodsza dziewczynka potrzebuje bardzo pilnie pomocy psychoterapeutycznej – mówi Igor Kowalski, który z ramienia rzecznika praw dziecka w Warszawie pilotuje obecnie sprawę Basi oraz pięcioletniego Piotrusia i siedmioletniej Ani.

Psycholog spotkał się też z kierownictwem Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Kartuzach, by ustalić, jak wyglądała dotychczasowa pomoc – i co należy zrobić, by uwolnić dzieci od traumy, jaka je spotkała.

- Chodzi przede wszystkim o znalezienie w Trójmieście odpowiedniego ośrodka terapeutycznego – wyjaśnia Igor Kowalski. – Aktualna rodzina zastępcza spełnia swoje podstawowe zadania, ale jest w niej jedenaścioro dzieci. Trzeba stworzyć warunki do terapii, jaka jest pilnie potrzebna.

Po ujawnieniu przez „Gazetę” historii krzywdzonego rodzeństwa temat został mocno podchwycony i zrelacjonowany przez stacje telewizyjne. Pomoc finansową zadeklarowała już Fundacja Polsat.

- To szczególnie dobra wiadomość – podkreśla Kowalski. – Dzieci mieszkają na wsi, w miejscu, z którego dojazd do Trójmiasta jest utrudniony. Dzięki pieniądzom Fundacji Polsat będą wożone na spotkania z psychoterapeutą.

Do rodziny zastępczej dzwonił i rozmawiał z matką rzecznik Praw Dziecka Marek Michalski, zapewnił o wszechstronnej pomocy swojego urzędu.

Rodzice zastępczy i gdańscy lekarze, którzy odkryli dramat rodzeństwa, nie mają wątpliwości, że cała trójka przez wiele miesięcy, a nawet lata, była poddawana przemocy fizycznej, psychicznej i seksualnej. Dzieci zostały przeniesione do rodziny zastępczej prawie rok temu – już wtedy było wiadomo, że chora na schizofrenię matka i ojciec alkoholik krzywdzili je. Starsza dziewczynka mówiła nowym opiekunom przerażające rzeczy. Dzieci najprawdopodobniej nie tylko były krzywdzone przez rodziców, ale także – za przyzwoleniem matki i ojca – przez dorosłych znajomych.

Sprawą rodzeństwa zajęły się Sąd Rodzinny w Kartuzach (od sierpnia 2005) i tamtejsza prokuratura (rok później). Sąd wciąż prowadzi rozprawę, która – według biegłego psychologa badającego dzieci – powinna się zakończyć odebraniem dzieci matce i ojcu, z bezterminowym zakazem jakichkolwiek spotkań. Prokuratura Rejonowa w Kartuzach prowadziła śledztwo, w którym początkowo rodzice dostali zarzut wykorzystywania seksualnego dzieci. W grudniu ub.r. prokurator umorzył sprawę, ponieważ najstarsza z rodzeństwa Ania w trakcie przesłuchania nie potwierdziła tego, co mówiła po zabraniu z domu rodziców.

Jednak na przełomie lipca i sierpnia dzieci – na życzenie Sądu Rodzinnego w Kartuzach – zostały przewiezione do Szpitala Wojewódzkiego w Gdańsku i poddane obserwacji pod okiem biegłych psychologów i psychiatrów. Dopiero wówczas udało się nawiązać z nimi kontakt i zebrać dane, które potwierdzają ich dramat.

- Aż trudno uwierzyć, że prokuratura nie dość wnikliwie podeszła do sprawy tych dzieci – mówi dr hab. Barbara Kamińska, dyrektor Kliniki Pediatrii, Gastroenterologii, Hepatologii Dziecięcej i Żywienia Szpitala Wojewódzkiego w Gdańsku. – To zupełnie zdrowe fizycznie, śliczne maluchy, ale strasznie skrzywdzone. Dorośli, którzy im to zrobili, nie mogą tak po prostu być bezkarni. Istnieje zagrożenie, że prędzej czy później ich ofiarą padnie jakieś inne dziecko.

Sprawę wzięła w nadzór Prokuratura Krajowa w Warszawie. Urlopowany został prokurator z Kartuz, który w grudniu ubiegłego roku umorzył śledztwo.

autor: Roman Daszczyński, źródło: Gazeta Wyborcza – Trójmiasto

Zbadane będą m.in. powody, dla których prokuratura w Kartuzach w ubiegłym roku nie zakończyła sprawy aktem oskarżenia. – Poprosiliśmy prokuratora okręgowego w Gdańsku o odpowiedź na kilka pytań – potwierdził Igor Kowalski z Biura Rzecznika Praw Dziecka w Warszawie.

O informacje wyjaśniające zwróciła się do gdańskiej prokuratury także Prokuratura Krajowa w Warszawie. Śledztwo będzie objęte nadzorem.

Latem ub.r. w Kartuzach rodzicom postawiono prokuratorski zarzut molestowania seksualnego, ale w grudniu śledztwo umorzono. Uzasadnienie? Brak wystarczających dowodów, że 6-letnia wówczas Ania, 4-letni Piotruś i niespełna 2-letnia Basia były ofiarami przestępstw. – To dlatego, że starsza dziewczynka nie potwierdziła wstępnych ustaleń, gdy w Kartuzach, zgodnie z procedurą, przesłuchiwana była przez sędziego, w obecności prokuratora i psychologa – mówi jeden z informatorów. – Prokurator uznał, że w tej sytuacji brak jest podstaw, by podtrzymać zarzuty wobec rodziców.

[ad#336x280]

Jednak od zeszłego piątku sprawa znowu jest prowadzona – przez Prokuraturę Okręgową w Gdańsku. To dzięki grupie gdańskich lekarzy, którzy zebrali materiały potwierdzające, że dzieci były poddawane przemocy seksualnej, fizycznej i psychicznej. Małgorzata Maj, dyrektor Szpitala Wojewódzkiego w Gdańsku, osobiście zainteresowała tym prokuratora okręgowego w Gdańsku Dariusza Różyckiego. Wznowiono umorzone w grudniu śledztwo, do Gdańska sprowadzono akta sprawy z Kartuz.

Cała trójka rodzeństwa od blisko 10 miesięcy mieszka u rodziny zastępczej. Sąd rodzinny – niezależnie od umorzenia śledztwa przez kartuską prokuraturę – prowadzi postępowanie, które może zakończyć się odebraniem dzieci rodzicom. Na przełomie lipca i sierpnia maluchy wysłano do Gdańska i poddano obserwacji psychiatryczno-psychologicznej. Starsze dzieci zaczęły mówić. Dziewczynka zrelacjonowała drastyczne sytuacje, jakim poddawano je w rodzinnym domu. Cała trójka wykazuje cechy zespołu dziecka maltretowanego psychicznie, fizycznie, emocjonalnie i seksualnie.

„Dziennik” dotarł do wystąpienia Ewy Sowińskiej na KUL z 10 marca, w którym proponuje, by kodeks karny zabraniał kontaktów seksualnych z osobami do 18. roku życia, a nie jak dotąd do 15. Jedyny efekt będzie taki, że zwiększy się liczba przestępców – komentują eksperci i politycy.

Ochrona praw dziecka zaczyna się od momentu poczęcia, a kończy wraz z osiągnięciem pełnoletności. Ustawodawstwo nie do końca wprowadza tę zasadę w życie, np. w odniesieniu do kwestii zachowań o charakterze seksualnym (…). Jak wiemy, przed częścią czynów dzieci są chronione jedynie do 15. roku życia – przekonywała Sowińska słuchaczy podczas cyklicznej konferencji „Tydzień prawników na KUL”. Po czym dodała, że w jej ocenie powinno się podnieść tę granicę i ochroną objąć wszystkie osoby niepełnoletnie.

Prof. Magdalena Środa jest przekonana, że pomysł nie ma sensu. Doprowadzi to do kuriozalnych z punktu widzenia prawa sytuacji, kiedy np. 18-latek będzie mógł pójść do więzienia za to, że sypia ze swoją pół roku młodszą koleżanką – podkreśla.

KRRiT podkreśla, że twórcy programów z udziałem dzieci powinni liczyć się z tym, że pracując z dzieckiem, „mają do czynienia z człowiekiem o wyjątkowo delikatnej psychice i nieukształtowanej osobowości”, co wymaga szczególnej wrażliwości i odpowiedzialności. Przypomina też, że zapraszając dziecko do udziału w audycji, nadawca bierze na siebie odpowiedzialność za psychologiczne następstwa takich decyzji.

- Poprzez udział dzieci ma wzrosnąć atrakcyjność audycji, ale niestety nie zawsze cel ten jest realizowany z pożytkiem dla najmłodszych. Często korzyści odnoszą wyłącznie dorośli, podczas gdy dziecko pada ofiarą naruszenia prywatności lub osobistej godności. Zakłóceniu ulega jego funkcjonowanie w środowisku rówieśników i społeczności lokalnej, a w skrajnych przypadkach może wystąpić negatywne oddziaływanie na psychikę – zwraca uwagę KRRiT.

Jak podkreśla Rada, udział dzieci w audycjach telewizyjnych może mieć dla nich negatywne konsekwencje, niezależnie od tego, czy są to programy informacyjne, w których mowa jest o zaniedbaniach rodziców i opiekunów, o rodzinach patologicznych, lub ofiarach przemocy w rodzinie, czy audycje o charakterze interwencyjnym, gdzie pokazywanie dziecka, ma wzruszać widzów, często powodując poprawę jego sytuacji.

Według KRRiT, także udział dzieci w audycjach rozrywkowych, które tak naprawdę skierowane są do dorosłej widowni, może mieć negatywne następstwa. – Takie audycje z reguły jedynie pozorują zabawę dzieci. To przecież dorośli zgłaszają dzieci do udziału w takich audycjach i różnorodnie nakłaniają je do współzawodnictwa. Dzieci poddają się atmosferze rywalizacji czego konsekwencją jest, że są narażone na ocenę opinii publicznej – przekonuje KRRiT.

W zeszłym miesiącu w tej sprawie do przewodniczącego Rady Witolda Kołodziejskiego zwróciła się rzecznik praw dziecka Ewa Sowińska. Jak napisała, do jej biura dociera wiele skarg dotyczących wykorzystywania wizerunku dzieci w programach telewizyjnych, zwłaszcza o charakterze interwencyjno-informacyjnym. RPD zwracała uwagę, że dorośli często wykorzystują dzieci, by uwiarygodnić swoją trudną sytuację i wzbudzić współczucie widzów, dlatego też łatwo jest uzyskać w takich okolicznościach zgodę rodziców na pokazanie wizerunku dziecka.

Rzecznik praw dziecka zwróciła się do KRRiT także w sprawie właściwych oznaczeń programów telewizyjnych. Chodzi o kwalifikowanie seriali i filmów telewizyjnych w zależności od wieku widzów, dla których są przeznaczone.

Sowińska podkreśliła, że emitowany obecnie w TVP serial „Determinator” ma oznaczenie mówiące, że przeznaczony jest dla widzów od 12 lat. – Zdaniem osób zwracających się do RPD, serial ten, z uwagi na liczne sceny drastyczne, powinien posiadać wyższą kategorię wiekową – napisała Sowińska.

RPD dodała, że choć serial wyświetlany jest po godz. 20, to jego zwiastuny mogą się pojawiać o innych porach, także w czasie antenowym przeznaczonym dla dzieci. Dlatego poprosiła przewodniczącego KRRiT o sprawdzenie, czy serial ten został zakwalifikowany do właściwej kategorii wiekowej.

Podczas kampanii działały bezpłatna infolinia oraz telefoniczne dyżury specjalistyczne. Jak podała Rzecznik Praw Dziecka Ewa Sowińska, osoby dyżurujące odebrały łącznie 76 zgłoszeń, w tym 19 dotyczących przemocy wobec dzieci do 3 lat. Co trzecią osobą zgłaszającą problem był rodzic dziecka lub osoba z sąsiedztwa.

Sowińska podkreśliła, że niemowlęta i małe dzieci są w takich sytuacjach szczególnie bezbronne, ponieważ nie mogą się poskarżyć, nie ma także najczęściej świadków przemocy. Nowym zjawiskiem są tzw. eurosieroty, czyli dzieci, których rodzice w poszukiwaniu pracy wyjechali za granicę. „Zetknęliśmy się z przypadkiem, kiedy próbę samobójczą podjął dziewięciolatek, którego mama wyjechała z kraju” – mówiła prezes Fundacji Mederi, dr Joanna Cielecka.

Zdaniem organizatorów akcji, istotna jest edukacja rodziców; należy także przypominać pracownikom służby zdrowia, że ich prawnym i moralnym obowiązkiem jest reagowanie na informacje o możliwości stosowania przemocy wobec dzieci.

- Położna środowiskowa, która przychodzi z wizytą do domu noworodka, powinna być wyczulona na wszelkie symptomy, które mogłoby świadczyć, że nie wszystko jest w porządku. Podobnie lekarze i pielęgniarki badający dzieci podczas szczepień i bilansów mogą zauważyć niepokojące objawy. Trzeba dążyć, żeby te badania były prawidłowo przeprowadzane, a ludzie wiedzieli, jak reagować, gdzie zgłaszać przypadki przemocy wobec dzieci – mówiła Sowińska. Dodała, że w kampanii starano się dotrzeć do jak największej grupy przedstawicieli służby zdrowia.

W szpitalach i przychodniach rozwieszano plakaty oraz dystrybuowano ulotki informujące o procedurach postępowania w przypadku zetknięcia się z krzywdzeniem małego dziecka. RPD zapowiedziała, że planuje zorganizowanie szkoleń dla pracowników służby zdrowia, które przypominałyby podstawowe objawy Zespołu Dziecka Krzywdzonego, planuje także opracowanie krótkich i czytelnych druków dla lekarzy, które ułatwiłyby zgłoszenie podejrzenia o stosowaniu przemocy wobec dzieci.

Liczba ofiar przemocy domowej w Polsce w ciągu 7 lat wzrosła prawie dwukrotnie, w 2006 roku było ich 157 tys. – wynika z ustaleń Komendy Głównej Policji. Według danych Fundacji Mederi, w 70 proc. przypadków sprawcami przemocy wobec dzieci są rodzice, a 93 proc. sprawców przemocy w rodzinie doświadczyło jej w dzieciństwie.

Ewa Sowińska 30 maja przedłożyła Sejmowi sprawozdanie ze swojej działalności; zostało też opublikowane w Internecie. Znalazły się w nim informacje o przypadkach nieprzestrzegania praw dziecka w Polsce zaobserwowanych przez Zespół Badań i Analiz działający przy biurze rzecznika oraz zgłaszanych przez osoby indywidualne, a także o inicjatywach podjętych przez RPD.

Ze sprawozdania wynika, że najczęściej łamanym prawem jest prawo dziecka do ochrony przed „przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem, demoralizacją, zaniedbaniem oraz innym złym traktowaniem”. Autorzy raportu zwracają uwagę na braki w systemie przeciwdziałania przemocy oraz wykorzystywaniu seksualnemu dzieci. Ich zdaniem przemoc wobec dzieci narasta, a system prawny nie chroni ich przez tym w należyty sposób.

Problemem jest też brak ochrony prawnej młodzieży przed treściami pornograficznymi. Wiele zagrożeń dla dzieci wiąże się z rozwojem nowoczesnych technologii, głównie internetu. Powszechny dostęp do telewizji i internetu sprawia, że do dzieci dociera wiele nieodpowiednich treści; mimo ograniczeń prawnych, wiele reklam kierowanych jest do najmłodszych.

Brak rozwiązań prawnych chroniących dzieci przed szkodliwym działaniem dymu tytoniowego, ograniczenia w dostępności do świadczeń zdrowotnych spowodowane trudną sytuacją służby zdrowia, brak systemu medycyny szkolnej to, według autorów sprawozdania, przypadki łamania prawa dzieci do życia i ochrony zdrowia.

Wśród indywidualnych skarg do RPD, często powtarzały się sytuacje odmowy wydania dokumentów umożliwiających zgłoszenie urodzenia w wypadku urodzenia dziecka martwego. Rodzice skarżyli się również na nieprzestrzeganie praw małych pacjentów. Zgłaszano również przypadki przerwania ciąży wbrew przepisom – w takich sytuacjach rzecznik zawiadamiał organy ścigania.

Zdaniem autorów raportu niewystarczające wsparcie dla rodzin zagrożonych dysfunkcjami, brak miejsc w ośrodkach resocjalizacyjnych i zbyt wolne reformowanie systemu zastępczej opieki nad dzieckiem zagrażają prawu dzieci do wychowania w rodzinie. Do rzecznika wpływały zgłoszenia o problemach cudzoziemców z zalegalizowaniem pobytu w Polsce. Często skarżono się na przewlekłość postępowań sądowych dotyczących spraw rodzinnych.

Wciąż dużym problemem dla dzieci i ich rodziców są wadliwe przepisy dotyczące zasiłków socjalnych. Według autorów sprawozdania, 90% rodzin wielodzietnych żyje poniżej minimum socjalnego. Sytuację tę mogłyby poprawić zmiany w systemie podatkowym. Częstym problemem zgłaszanym rzecznikowi jest też sytuacja mieszkaniowa rodzin.

W sprawozdaniu znalazło się też wiele uwag o nieprzestrzeganiu prawa dzieci do nauki. Często zdarzają się problemy z egzekwowaniem prawa do bezpłatnego pobytu dzieci w publicznych przedszkolach. Szkoły mają trudności z zapewnieniem odpowiednich warunków do nauki dzieciom ze szczególnymi potrzebami edukacyjnymi, np. nadpobudliwym.

Wiele szkół nie radzi też sobie z przemocą i agresją wśród uczniów. Poważnym problemem są też likwidowanie i łączenie placówek, co prowadzi do zwiększenia liczebności klas i grup. Rodzice skarżyli się również na nieodpowiednie zabezpieczenie okolic szkół oraz problemy z dowozem dzieci do szkół. Często powtarzają się zgłoszenia o organizowaniu w publicznych placówkach odpłatnych zajęć, co prowadzi do „swoistej segregacji dzieci”.

Wciąż nie są przestrzegane prawa dzieci niepełnosprawnych. Braki w infrastrukturze, niedostateczna pomoc ze strony instytucji publicznych, zbyt mała liczba specjalistycznych placówek medycznych oraz edukacyjnych powodują, że dzieci niepełnosprawne wciąż nie mają szansy na integrację. Ze względu na bariery architektoniczne i problemy z dowozem, rodzice dzieci niepełnosprawnych nie mogą swobodnie wybierać szkół i przedszkoli.

Podczas ubiegłorocznych wakacji letnich przedstawiciele RPD przeprowadzili wizytację w placówkach letniego wypoczynku dzieci i młodzieży. Wyniki kontroli autorzy sprawozdania określili jako zadowalające – nie stwierdzono poważnych uchybień w sprawowaniu opieki nad dziećmi. Wizytatorzy zwrócili uwagę na braki w dokumentacjach, niedostateczne kwalifikacje wychowawców czy przypadki niewykupienia ubezpieczenia NWW.

W biurze rzecznika zorganizowano debatę i przedstawiono raport „Niebezpieczne portale społecznościowe„. To dobrze, że rzecznik zajmuje się taką tematyką. (Na pewno lepsze to niż zajmowanie się domniemanym homoseksualizmem Twinky Winky). Szkoda tylko trochę, że Pani rzecznik oraz jej urzędnicy nie do końca wiedzą, o czym tak naprawdę mówią.

Przeanalizujmy. Na liście stron poddanych analizie znalazły się: fotofilrt.pl, twarzeee.pl, randka.wp.pl randka.iq.pl, randki.org, e-randka.pl, znajomi.interia.pl, eAmore.com.pl, sympatia.pl, randki.o2.pl, cafe.gazeta.pl, randki24.pl, grono.net, wrzuta.pl, video.google.pl. Dobór tych serwisów budzi wątpliwości. Po pierwsze, większość adresów na tej liście to serwisy randkowe, a nie społecznościowe, a to w końcu nie to samo. Po drugie, część z nich to – z całym szacunkiem – strony niespecjalnie popularne. Brakuje na liście za to jednego z największych serwisów społecznościowych, czyli Epuls.pl, który w dodatku jest ukierunkowany na dzieci. I nie podnoszę tego dlatego, że Epuls jest partnerem fundacji w projekcie BezpiecznyInternet.org, ale dlatego, że jest to bardzo popularna strona (zobacz ranking Stat24)

Raport Rzecznika Praw Dziecka wylicza 3 rodzaje zagrożeń.

Serwisy społecznościowe (w szczególności randkowe) mogą umożliwiać pedofilom znalezienie ofiary oraz kontakt i możliwość uwiedzenia w sposób bardzo szybki i łatwy.

Rzecznik ma całkowicie rację, ale trzeba pamiętać, że możliwość znalezienia ofiary, kontaktu z nią, a także uwiedzenia jej zapewnia właściwie niemal każda usługa internetowa, np. chat, komunikator, blogi, itp.

Dzieci mogą uzyskać łatwy dostęp do materiałów o charakterze pornograficznym oraz zawierających drastyczne sceny przemocy.

Znów, ten zarzut dotyczy de facto całego internetu.

Kolejnym zagrożeniem, które uzyskało nowy wymiar i nieporównywalną skalę dzięki Internetowi i portalom społecznościowym, jest prześladowanie i znęcanie się na innymi osobami. Problem ten nasilił się szczególnie wśród dzieci. Dzisiaj nie wystarczy pobić, nawyzywać ofiarę, można przecież całe zajście nagrać, umieścić w Internecie, a później rozpowszechnić wśród nieograniczonej liczby Internautów, by wyrządzić ofierze jeszcze większe szkody i ostatecznie skompromitować, upokorzyć.

Tu akurat zarzut jest uzasadniony. Na swój sposób nawet cieszę się, że w raporcie umieszczono to, co od dawna mówię na szkoleniach i w mediach.

Raport Rzecznika wieńczą propozycje rozwiązań. Warto się oczywiście im przyjrzeć i zastanowić się nad nimi.

W opinii RPD umieszczanie anonsów osób poniżej 15-ego roku życia jest niedopuszczalne. Taki anons może zostać zauważony przez osoby o skłonnościach pedofilskich, co w konsekwencji może prowadzić do uwiedzenia dziecka.

Tu należy generalnie przyklasnąć. W serwisach publikujących anonse o charakterze erotycznym powinno być to jednoznacznie zakazane w regulaminach, choć nie bardzo wiem, jak miałoby to być egzekwowane w praktyce.

Zdaniem RPD treści umieszczone przez użytkowników powinny być pogrupowane, a te niebezpieczne oddzielone i oznaczone.

Tu całkowita zgoda. Większe serwisy już to zresztą robią.

W serwisach powinny zostać umieszczone skuteczne filtry rodzinne.

Tu warto Pani Rzecznik zwrócić uwagę na to, iż nie istnieją w 100% skuteczne filtry rodzinne.

Portal powinien zapewnić łatwy kontakt użytkownika z administratorem. Dla każdego serwisu powinna istnieć osobna skrzynka kontaktowa, gromadząca wyłącznie informacje dotyczące łamania prawa lub regulaminu portalu (tzw. abuse box).

I znów – całkowita zgoda. Duże serwisy zresztą już od dawna tak robią.

Analiza regulaminów portali społecznościowych wykazała również, że właściciele nie przestrzegają przepisów konsumenckich, doprowadzając do uszczuplenia praw użytkowników, a przez to znaczącego obniżenia poziomu ich bezpieczeństwa (brak w regulaminie procedury reklamacyjnej, regulamin niejednokrotnie w języku obcym, brak informacji dotyczących przedsiębiorcy). Ponadto nagminnie regulaminy zawężały odpowiedzialność administratorów za umieszczane w portalu treści w stosunku do zakresu określonego w Ustawie o świadczeniu usług drogą elektroniczną.

Jeśli chodzi o regulamin w obcym języku, to trudno się dziwić, gdy ma to miejsce w serwisach międzynarodowych (np. Google czy Youtube). Pani rzecznik zapomniała albo też nie do końca zrozumiała, że internet jest transgraniczny i polscy użytkownicy często korzystają z serwisów zagranicznych. To zaś, że przedsiębiorcy, zwłaszcza komputerowi i internetowi, lubią tak formułować regulaminy, by ułatwić sobie życie i ograniczyć prawa konsumentów, jest truizmem. Wystarczy poczytać umowy licencyjne większości programów. Warto jednak pamiętać, iż umowa zawierająca zapisy sprzeczne z prawem, jest w tych punktach z mocy prawa nieważna.

Rzecznik Praw Dziecka proponuje stworzenie przez środowisko właścicieli portali zbioru zasad dotyczących bezpiecznego funkcjonowania serwisów. Liczy na odpowiedzialność właścicieli portali. W przypadku bierności RPD będzie zgłaszać przypadki łamania prawa do UOKiK, UKE i policji.

Bardzo cieszy mnie to, że RPD proponuje samoregulację branżową, a nie od razu opracowuje projekt ustawy zawierającej zapisy karne (najlepiej kara śmierci za prowadzenie serwisu). Mam nadzieję, że ten postulat uda się zrealizować. Wierzę tu w zdrowy rozsądek właścicieli serwisów społecznościowych i randkowych. To samoograniczenie obejmie jednak zapewne dużych graczy, zawsze pozostaną „partyzanci”, którzy będą „szli na skróty”.

Aby przeciwdziałać zagrożeniom wynikającym z korzystania z Internetu przez dzieci eksperci Rzecznika Praw Dziecka i Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej przygotowują kampanię edukacyjną dotyczącą zagrożeń w Internecie.

W Polsce istnieją co najmniej 2 duże organizacje zajmujące się bezpieczeństwem dzieci w internecie – Fundacja Dzieci Niczyje oraz Fundacja Kidprotect.pl. Obie prowadzą kampanie edukacyjne. Może zamiast tworzyć kolejną lepiej wesprzeć np. realizowaną przez FDN „Dziecko w sieci”? (Nie wypada nam wszak dopominać się dla siebie.) Zwiększenie zasięgu już realizowanych projektów jest bardziej racjonalne niż zaczynanie od zera nowych.

Dziś wyczytałem, że Ewa Sowińska będzie lustrować teletubisie pod kątem skłonności homoseksualnych. Obecna ekipa rządząca zdaje się prezentować jakąś zbiorową formę manii prześladowczej. Jeśli pieniądze podatnika Rzecznik Praw Dziecka ma w ten sposób wykorzystywać, to naprawdę lepiej zlikwidować takie stanowisko.

Takie koncepcje już wcześniej się zresztą pojawiały. Sprawami praw dzieci, które w końcu są obywatelami RP (niezależnie od numeru) tak samo jak osoby dorosłe, miał zajmować się Rzecznik Praw Obywatelskich. Przemawia za tym również i to, że RPO ma spore kompetencje wynikające z konstytucji, w odróżnieniu od RPD, który kompetencji nie ma właściwie żadnych. Może warto wrócić do tego pomysłu?

Wydaje mi się, że lepsze to niż akceptować marnotrawstwo i – nazywając rzeczy po imieniu – głupotę osoby, która zamiast zajmować się prawami dzieci, analizuje Teletubisie pod kątem orientacji seksualnej. Pani rzecznik niech siedzi sobie w domu i ogląda wieczorynki. To zajęcie akurat w sam raz dla niej.