W latach 2009 – 2010 zanotowano 23 tysiące przypadków wykorzystania seksualnego dzieci, w tym gwałtów, kazirodztwa i molestowania.

W raporcie napisano również po raz pierwszy o wieku wykorzystywanych dzieci – co czwarty nieletni miał od 5 do 11 lat. Połowa pokrzywdzonych była w wieku 12 – 15 lat. Poinformowano też, że ponad tysiąc dzieci poniżej 5 roku życia zostało wykorzystanych seksualnie.

Częściej ofiarami padają dziewczynki, aż 86 procent ofiar było płci żeńskiej. Najwięcej tego typu przestępstw jest zgłaszanych w Londynie.

Źródło: Onet.pl

Do raportu dotarł dziennik „Le Soir”. Dokument został przekazany deputowanym, którzy od zeszłego roku prowadzą dochodzenie ws. skandalu pedofilskiego w belgijskim Kościele katolickim.

Gazeta pisze, że spośród 134 sprawców nadużyć, 90 wciąż żyje. Ponadto z raportu wynika, że zaledwie 22 księży spotkała najsurowsza kara, jaka mogła być nałożona przez hierarchię – dożywotnie odsunięcie od pełnienia obowiązków kapłańskich (suspensa). Natomiast zaledwie 21 otrzymało wyroki bezwzględnego pozbawienia wolności, choć – jak poinformował Kościół – świecki wymiar sprawiedliwości został w 70% przypadkach poinformowany o nadużyciach ze strony duchownych: albo przez przełożonych albo przez ofiary.

Według raportu, pomiędzy belgijskim diecezjami są znaczne różnice, jeśli chodzi o ściganie księży-pedofilów. Np. w dieciezji Hasselt na północnym wschodzie 90% sprawców zostało zidentyfikowanych, a ich sprawy przekazano do prokuratury, ale żaden nie został ukarany (żadnego nie spotkały także sankcje kościelne). Natomiast w diecezji gandawskiej (na północ od Brukseli) spośród 15 księży, 11 trafiło do więzienia, ale tylko dwóch zostało dożywotnio zawieszonych.

Do zidentyfikowanych przypadków należy doliczyć ewentualnych sprawców przestępstw wobec 50 kolejnych osób, które złożyły skargi w ostatnich miesiącach – po dymisji w kwietniu ub. roku biskupa Brugii, który przyznał się do wieloletniego molestowania seksualnego swojego bratanka.

W ubiegłym roku działająca pod auspicjami Kościoła specjalna komisja ogłosiła, że zgłosiło się do niej blisko 500 ofiar księży-pedofilów z lat 1950-90. Powołano komisję parlamentarną, która ma wyjaśnić skandal. Przesłuchała już ona przedstawicieli Kościoła i ma wkrótce zbadać reakcję (albo brak reakcji) na przypadki molestowania ze strony wymiaru sprawiedliwości.

Kardynał Godfried Danneels, który był prymasem Belgii w latach 1979-2009, zapewnił, że ze strony Kościoła nigdy nie było woli tuszowania przypadków pedofilii. Jego następca abp Andre Leonard wielokrotnie przepraszał ofiary nadużyć za „błędy przeszłości”, wzywał do składana skarg na księży-pedofilów i deklarował, że Kościół będzie współpracował w dochodzeniach. We wtorek zadeklarował on gotowość do wypłaty przez Kościół odszkodowań na zasadzie „solidarności”.

Źródło: Wp.pl

Sprawa seksualnych nadużyć w Kościele w Irlandii w ciągu kilku minionych dekad została opisana w specjalnym raporcie komisji rządu w Dublinie, sporządzonym pod koniec ubiegłego roku.

Okazało się, że miejscowi biskupi przez lata tuszowali przypadki wykorzystywania dzieci i nieletnich, a większość sprawców uniknęła kary. Sprawa ta była przedmiotem niedawnych rozmów papieża z irlandzkimi biskupami w Watykanie, po których zapowiedziano wystosowanie papieskiego listu do Kościoła tego kraju.

Jednak ostatnio pojawiły się sugestie, że w związku z ujawnieniem podobnych przypadków także w innych krajach, między innymi w Niemczech i Holandii, przesłanie Benedykta XVI nie ograniczy się jedynie do Irlandii i podejmie tę bolesną problematykę w sposób bardziej uniwersalny.

Jeśli potwierdzą się doniesienia „Il Giornale”, że list zostanie ogłoszony w przeddzień Wielkiego Czwartku i to w obchodzonym właśnie przez Kościół Roku Kapłańskim, będzie to miało niezwykle symboliczne znaczenie. Byłoby to także powtórzenie podobnego gestu Jana Pawła II, który w tradycyjnym liście do kapłanów na Wielki Czwartek w 2002 roku podjął temat pedofilii wśród księży.

Źródło
Wp.pl

To właśnie wykorzystywania młodych ludzi w takich ośrodkach dotyczył głośny 2600-stronicowy raport rządu Irlandii. W nim to napisano, że w ponad 250 irlandzkich instytucjach dla młodzieży kierowanych przez katolickich księży jak i zakonnice znęcano się i molestowano pensjonariuszy. Poniżano ich i wykorzystywano seksualnie.

Dzisiaj osoby te mają po 50-80 lat. Do kościelnych ośrodków zakonnic trafiły po tym, jak źle zachowywały się w publicznych szkołach, uciekły z domu albo za popełnienie drobnych przestępstw.

Siostry Miłosierdzia to jedna z 18 organizacji, które prowadziły niemal niewolnicze ośrodki dla młodzieży.

Wspomniana suma miałaby trafić do tysięcy ludzi, którzy padli ofiarą gwałtów, molestowania seksualnego, bicia i psychicznego znęcania się.

Siostry zadeklarowały chęć wypłaty pieniędzy w sześć miesięcy po tym, jak 2 tys. osób przedstawiło dowody na dokonywanie przestępstw przez przedstawicieli kościelnych organizacji.

Zgromadzenie założone w 1827 roku z Dublinie (Irlandia) oświadczyło już, że wyraża „głęboki smutek” po opublikowaniu rządowego raportu na temat wykorzystywania młodzieży w kościelnych ośrodkach wychowawczych.

Komisja powstała w marcu 2006 roku i badała przypadki seksualnego wykorzystywania dzieci przez księży archidiecezji w okresie od 1 stycznia 1975 r. do 30 kwietnia 2004 r. Raport przede wszystkim skupia się na niechlubnej roli biskupów, którzy nie reagowali odpowiednio na doniesienia o seksualnym wykorzystywaniu chroniąc sprawców i przyczyniając się w ten sposób do zwiększenia ilości ich ofiar.

Raport zostanie zapewne przekazany przez ministra sprawiedliwości Prokuratorowi Generalnemu Paulowi Gallagherowi, pomimo tego, że wobec trzech w nim wymienionym osób toczą się procesy. Upublicznienie raportu nastąpić może z pominięciem nazwisk osób podejrzanych o których winie jeszcze nie wypowiedział się sąd.

Z 19 biskupów, którym raport zarzuca ochronę sprawców siedmiu już nie żyje. Komisja zidentyfikowała 450 ofiar.

Irlandzcy biskupi nie usłyszeli zbyt wielu dobrych słów od papieża. Benedykt XVI zażądał od nich jak najszybszego wyjaśnienia seksualnego skandalu, który wstrząsnął Irlandią po opublikowaniu raportu na temat wykorzystywania dzieci w 250 katolickich szkołach prowadzonych przez zakony i księży.

Benedykt XVI ostro zrugał irlandzkich biskupów. Konieczne jest dotarcie do prawdy „o tym, co się stało i dlaczego” oraz „zagwarantowanie, by sprawiedliwości stało się zadość” – tak „Il Giornale” relacjonuje słowa, jakie padły w czasie spotkania z hierarchami 5 czerwca.

Papież położył też nacisk na potrzebę „niesienia pocieszenia ofiarom” pedofilii. Nakazał biskupów dopilnowanie, by opisane w raporcie przypadki nigdy się nie powtórzyły.

Dokument, który zaszokował Irlandię i sprowokował Benedykta XVI do ostrego skrytykowania irlandzkiego duchowieństwa, przygotowała Rządowa Komisja do spraw Przemocy Wobec Dzieci. Liczy ponad 2,5 tysiąca stron i dotyczy okresu od lat 30. do 90. XX wieku. Zawiera setki zeznań ofiar molestowania oraz świadków. Opracowywano go przez dziewięć lat.

- Głęboko ubolewam i jestem pełen wstydu z powodu tak potwornych cierpień dzieci w tych placówkach – oświadczył kardynał w komunikacie.

Według raportu molestowanie seksualne i gwałty były powszechne w instytucjach dla chłopców, a przedstawiciele Kościoła zachęcali do karania poprzez bicie i wielokrotnie chronili pedofilów przed aresztowaniem.

Kardynał przyznał, że raport zawiera „haniebny katalog” okrucieństw: zaniedbania, przemoc seksualna, fizyczna i psychiczna wobec dzieci. Wyraził nadzieję, że ustalenia komisji „pomogą zabliźnić rany ofiar i naprawić zło wyrządzone w przeszłości”. Zapewnił jednocześnie, że Kościół katolicki w Irlandii jest zdecydowany uczynić wszystko, co niezbędne, by kościoły stały się dla dzieci miejscem bezpieczeństwa, życia i radości.

Rządowa Komisja ds. Przemocy wobec Dzieci oparła swój raport na świadectwach 2500 byłych uczniów i byłych pracowników szkół, sierocińców, zakładów poprawczych i szpitali, dotyczących molestowania seksualnego oraz przemocy emocjonalnej i fizycznej, której dopuszczali się księża i zakonnice od lat 30. XX w. aż do zamknięcia ostatniej instytucji tego rodzaju w latach 90. „W niektórych szkołach brutalne bicie za karę było codziennością. Dziewczęta bito po całym ciele przedmiotami, które intensyfikowały ból. Oczernianie osób i rodzin było powszechne” – napisano w raporcie.

Ewa Sowińska 30 maja przedłożyła Sejmowi sprawozdanie ze swojej działalności; zostało też opublikowane w Internecie. Znalazły się w nim informacje o przypadkach nieprzestrzegania praw dziecka w Polsce zaobserwowanych przez Zespół Badań i Analiz działający przy biurze rzecznika oraz zgłaszanych przez osoby indywidualne, a także o inicjatywach podjętych przez RPD.

Ze sprawozdania wynika, że najczęściej łamanym prawem jest prawo dziecka do ochrony przed „przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem, demoralizacją, zaniedbaniem oraz innym złym traktowaniem”. Autorzy raportu zwracają uwagę na braki w systemie przeciwdziałania przemocy oraz wykorzystywaniu seksualnemu dzieci. Ich zdaniem przemoc wobec dzieci narasta, a system prawny nie chroni ich przez tym w należyty sposób.

Problemem jest też brak ochrony prawnej młodzieży przed treściami pornograficznymi. Wiele zagrożeń dla dzieci wiąże się z rozwojem nowoczesnych technologii, głównie internetu. Powszechny dostęp do telewizji i internetu sprawia, że do dzieci dociera wiele nieodpowiednich treści; mimo ograniczeń prawnych, wiele reklam kierowanych jest do najmłodszych.

Brak rozwiązań prawnych chroniących dzieci przed szkodliwym działaniem dymu tytoniowego, ograniczenia w dostępności do świadczeń zdrowotnych spowodowane trudną sytuacją służby zdrowia, brak systemu medycyny szkolnej to, według autorów sprawozdania, przypadki łamania prawa dzieci do życia i ochrony zdrowia.

Wśród indywidualnych skarg do RPD, często powtarzały się sytuacje odmowy wydania dokumentów umożliwiających zgłoszenie urodzenia w wypadku urodzenia dziecka martwego. Rodzice skarżyli się również na nieprzestrzeganie praw małych pacjentów. Zgłaszano również przypadki przerwania ciąży wbrew przepisom – w takich sytuacjach rzecznik zawiadamiał organy ścigania.

Zdaniem autorów raportu niewystarczające wsparcie dla rodzin zagrożonych dysfunkcjami, brak miejsc w ośrodkach resocjalizacyjnych i zbyt wolne reformowanie systemu zastępczej opieki nad dzieckiem zagrażają prawu dzieci do wychowania w rodzinie. Do rzecznika wpływały zgłoszenia o problemach cudzoziemców z zalegalizowaniem pobytu w Polsce. Często skarżono się na przewlekłość postępowań sądowych dotyczących spraw rodzinnych.

Wciąż dużym problemem dla dzieci i ich rodziców są wadliwe przepisy dotyczące zasiłków socjalnych. Według autorów sprawozdania, 90% rodzin wielodzietnych żyje poniżej minimum socjalnego. Sytuację tę mogłyby poprawić zmiany w systemie podatkowym. Częstym problemem zgłaszanym rzecznikowi jest też sytuacja mieszkaniowa rodzin.

W sprawozdaniu znalazło się też wiele uwag o nieprzestrzeganiu prawa dzieci do nauki. Często zdarzają się problemy z egzekwowaniem prawa do bezpłatnego pobytu dzieci w publicznych przedszkolach. Szkoły mają trudności z zapewnieniem odpowiednich warunków do nauki dzieciom ze szczególnymi potrzebami edukacyjnymi, np. nadpobudliwym.

Wiele szkół nie radzi też sobie z przemocą i agresją wśród uczniów. Poważnym problemem są też likwidowanie i łączenie placówek, co prowadzi do zwiększenia liczebności klas i grup. Rodzice skarżyli się również na nieodpowiednie zabezpieczenie okolic szkół oraz problemy z dowozem dzieci do szkół. Często powtarzają się zgłoszenia o organizowaniu w publicznych placówkach odpłatnych zajęć, co prowadzi do „swoistej segregacji dzieci”.

Wciąż nie są przestrzegane prawa dzieci niepełnosprawnych. Braki w infrastrukturze, niedostateczna pomoc ze strony instytucji publicznych, zbyt mała liczba specjalistycznych placówek medycznych oraz edukacyjnych powodują, że dzieci niepełnosprawne wciąż nie mają szansy na integrację. Ze względu na bariery architektoniczne i problemy z dowozem, rodzice dzieci niepełnosprawnych nie mogą swobodnie wybierać szkół i przedszkoli.

Podczas ubiegłorocznych wakacji letnich przedstawiciele RPD przeprowadzili wizytację w placówkach letniego wypoczynku dzieci i młodzieży. Wyniki kontroli autorzy sprawozdania określili jako zadowalające – nie stwierdzono poważnych uchybień w sprawowaniu opieki nad dziećmi. Wizytatorzy zwrócili uwagę na braki w dokumentacjach, niedostateczne kwalifikacje wychowawców czy przypadki niewykupienia ubezpieczenia NWW.