W wywiadzie opublikowanym w dzienniku „Passauer Neue Presse” 86-letni były dyrygent chóru katedralnego Ratyzbońskie Wróbelki powtórzył, że nie miał pojęcia, iż w internacie dla młodszych chórzystów dochodziło w przeszłości do molestowania seksualnego. – Nigdy nie było mowy o problemie nadużyć seksualnych – powiedział Ratzinger.

Wiedział on jedynie, że były dyrektor szkoły z internatem w latach 1953-1992 policzkował chłopców, ale – jak przyznał ksiądz – nie zdawał sobie sprawy, iż stosowane wobec dzieci kary były tak brutalne. – Gdybym wiedział, z jaką przesadną gwałtownością on (dyrektor) postępował, już wówczas bym zareagował – podkreślił. Zastrzegł, że szkoła z internatem była w pełni samodzielną placówką.

Ratzinger też policzkował chórzystów

Ksiądz przyznał, że początkowo również jemu w czasie prób chóru zdarzało się wymierzyć policzek chłopcom. – Wtedy był to sposób reakcji na błędy albo świadome niewypełnienie obowiązków – powiedział. Jak dodał, cieszył się, że na początku lat 80. chłosta została całkowicie zakazana. – Trzymałem się tego ściśle, czułem wewnętrzną ulgę – powiedział Ratzinger.

Wyraził głębokie ubolewanie z powodu duchowych i cielesnych cierpień ofiar nadużyć w chórze katedralnym.

Przypadki molestowania w chórze ratyzbońskim w latach 1958-1973 ujawniono w zeszły piątek. Jak powiedział rzecznik diecezji Clemens Neck, dwaj duchowni, na których koncentrowały się podejrzenia, już nie żyją i obaj zostali skazani za swoje czyny. Tuż przedtem ujawniono też przypadki molestowania w klasztorze w Ettal, którego ofiarą miało paśc nawet kilkuset uczniów.

- To było piekło – czytaj o wynikach dochodzenia.

W najnowszym numerze tygodnika „Der Spiegel” reżyser i kompozytor Franz Wittenbrink, który do 1967 r. mieszkał w internacie dla chórzystów w Ratyzbonie, mówił o panującym tam „wyrafinowanym systemie sadystycznych kar, połączonym z pożądaniem seksualnym”.

Politycy żądają rekompensat dla ofiar

W związku z ujawnianiem w minionych tygodniach coraz to nowych przypadków molestowania seksualnego i przemocy wobec dzieci w szkołach i internatach podległych Kościołowi katolickiemu minister sprawiedliwości Sabine Leutheusser-Schnarrenberger zażądała od Kościoła bardziej konsekwentnego postępowania w tej sprawie.

- Potrzebny jest wyraźny sygnał wobec ofiar, jak na przykład rozmowa o dobrowolnym zadośćuczynieniu w przypadkach przedawnionych w prawnego punktu widzenia – powiedziała w rozmowie z dziennikiem „Sueddeutsche Zeitung”.

Jak dodała, byłby to „kawałek sprawiedliwości, mimo że wyrządzona niesprawiedliwość nie da się zrównoważyć poprzez środki materialne”.

Także sekretarz generalna opozycyjnej SPD, katoliczka Andrea Nahles zaapelowała do Kościoła o odszkodowania dla ofiar nadużyć. Zaznaczyła jednak, że również świeckie instytucje, gdzie stwierdzono ten problem, powinny zdobyć się na podobny krok.

Niemiecki rząd zapowiedział rozmowy przy okrągłym stole na temat molestowania dzieci, przy którym zasiąść mają przedstawiciele stowarzyszeń rodziców, nauczycieli, szkół i internatów, Kościoła, a także gmin i krajów związkowych. Pierwsze spotkanie zaplanowano na 23 kwietnia.

Źródło:

Gazeta.pl

O obu sprawach piszą czołowe niemieckie media, w tym DPA, „FAZ”, „Die Zeit” oraz inne media zagraniczne m.in. AFP. Według ich doniesień, do molestowania członków znanego chóru chłopięcego Ratyzbońskie Wróbelki dochodzić miało w latach 1959-73. Podejrzani to dwaj zakonnicy prowadzący zajęcia z chłopcami – obaj zmarli w roku 1984. Kierownikiem ratyzbońskiego chóru był w latach 1964-1994 brat obecnego papieża Georg Ratzinger.

- Chcemy, po pierwsze, pomocy dla ofiar, po drugie – dochodzenia przeciw sprawcom zarówno organów ścigania, jak i wewnątrzkościelnego – o ile to w ogóle jeszcze da się zrobić. Po trzecie, chcemy zapobiec jakimkolwiek kolejnym takich przypadkom – powiedział rzecznik diecezji ratyzbońskiej Christoph Neck.

Sprawą zajęły się już ograny ścigania oraz specjaliści – do tej pory znane jest pięć przypadków. Śledczy liczą na następne zgłoszenia po tym, jak zainteresowani dowiedzą się z mediów, że sprawę wykryto.

Rzecznik diecezji mówi o jednej ofierze, która zgłosiła się do władz diecezji – twierdzi, że była molestowana, ale miało zdarzyć się to przed 1964 zanim kierownictwo chóru przejął Georg Ratzinger. Sam brat papieża, twierdzi, że nie miał pojęcia o tym, że w chórze mogło dochodzić do przypadków pedofilii.

„Dla mnie Ettal było piekłem”

Kolejne odkryte w ostatnich dniach przypadki dotyczą klasztoru kapucynów w Burghausen w Bawarii. Podejrzany to dyrektor seminarium duchownego, który – jak podaje „Die Zeit” – miał molestować studentów w roku akademickim 1984/85.

Inne, o wiele poważniejsze odkrycie, dotyczy klasztoru w Ettal, gdzie mnisi mieli „przez dziesięciolecia wykorzystywać seksualnie, dręczyć psychicznie i fizycznie” uczniów prowadzonej przez siebie przyklasztornej szkoły. – Takie traktowanie dotyczyło to kilkuset uczniów – powiedział prawnik zatrudniony przez Kościół Thomas Pfister. Dodał, że nie chodzi tylko o policzkowanie – jedną z kar stosowanych w przyszkolnym internacie złe zachowanie, ale również o „bardzo poważne” przypadki przemocy. Na razie oficjalne skargi wniosło 20 byłych uczniów szkoły. – Dla mnie Ettal było piekłem – powiedział jeden z nich.

To kolejne już wykryte w ostatnich miesiącach przypadki molestowania ze strony duchownych Kościoła katolickiego w Niemczech. Udowodniono je już w 17 z 27 niemieckich diecezji. Pierwsze ujawniono pod koniec stycznia w berlińskim kolegium świętego Piotra Kanizjusza. Szybko okazało się, że to wierzchołek góry lodowej. Kiedy media poinformowały o skandalu, zaczęły zgłaszać się kolejne ofiary wykorzystywania seksualnego – obecnie jest ich już ponad sto.

W zeszłym tygodniu sprawa stała się przyczyną napięć między przewodniczącym episkopatu abp. Robertem Zollitschem a rządem Angeli Merkel.

 Źródło:

Gazeta.pl

Janne Geraets chciał zostać misjonarzem. Dlatego poszedł do prowadzonej przez ojców salezjanów szkoły z internatem przy klasztorze w ‘s-Heerenbergu. Pewnego wieczoru w 1964 r. 12-letniego wówczas chłopca zwabił ksiądz wykładowca. – Ksiądz rozpiął rozporek i siłą wsadził do środka moją rękę. Byłem całkowicie zdezorientowany – opowiedział dziennikarzom 57-letni dziś Geraets.

Ksiądz wzywał chłopca do swego pokoju regularnie. Geraets był molestowany seksualnie na różne sposoby, za każdym razem ksiądz dawał mu rozgrzeszenie. Geraets próbował powstrzymać kapłana, ale szybko zorientował się, że nie on jeden w internacie miał taki problem. Księży, którzy wieczorami wzywali do siebie chłopców, było według niego więcej.

Wyznania wychowanka katolickiej szkoły zostały ujawnione w weekend przez dziennik „NRC Handlesblad” i holenderskie radio. Artykuł uruchomił lawinę. Do wczoraj podobne przypadki molestowania czy gwałtów ze strony księży i zakonników zgłosiło dziesięć kolejnych osób. Wszystkie miały miejsce w latach 60. i 70. w różnych katolickich szkołach i instytucjach. W szkole salezjanów w ‘s-Heerenbergu molestowało nieletnich co najmniej trzech księży.

Ofiarami księży pedofilów padli nie tylko chłopcy. „NRC Handelsblad” przytacza wyznania Leonie Cramwinckel-Bloch. W grudniu 1970 r. miała 15 lat, kiedy molestował ją uczący w świeckiej szkole salezjanin z klasztoru w ‘s-Heerenbergu. Choć napaści powtarzały się, dziewczyna nie pisnęła o tym słowa. – Dziś, patrząc wstecz, jestem zaskoczona, jak łatwo mu to przychodziło i jak bardzo był pewien siebie – opowiada.

Skandal pedofilski w holenderskim Kościele wygląda skromnie w porównaniu ze skandalami w USA czy Irlandii, gdzie powstały specjalne komisje badające przestępstwa księży, a diecezje bankrutowały, wypłacając ofiarom gigantyczne odszkodowania. Ma jednak z nimi jedną cechę wspólną – władze kościelne robiły wszystko, by zatuszować problem.

- Holenderscy biskupi przyjęli tę samą zasadę co w innych krajach: walka z nadużyciami seksualnymi nie była dla nich priorytetem – tłumaczy „NRC Handelsblad” Yvo van Kuijck. W latach 90. van Kuijck stanął na czele niezależnej komisji badającej molestowanie nieletnich w instytucjach kościelnych. Zebrał ponad 300 zgłoszeń, ale dwa lata temu zrezygnował na znak protestu przeciw opieszałości Kościoła.

Tym razem przełożony holenderskich salezjanów wszczął oficjalne śledztwo w sprawie wydarzeń w ‘s-Heerenbergu. Dziś holenderscy biskupi mają rozmawiać o tym, czy rozszerzyć je na inne kościelne zakony i instytucje. Decyzja ma zapaść do najbliższego wtorku.

Choć Holandia tradycyjnie uchodzi za kraj protestancki, katolicy stali się tam na przestrzeni ostatnich dekad największą grupą wyznaniową. Obecnie w 16-mln kraju jest 4,3 mln katolików.

źródło:

We wczorajszym wywiadzie dla watykańskiego dziennika „L’Osservatore Romano” kard. Hummes potwierdza, że wina i odpowiedzialność za przestępstwa księży powinna być potwierdzana również przez zwykły, czyli świecki wymiar sprawiedliwości.

Przez wiele lat kościelną strategią było rozpatrywanie oskarżeń przez biskupów oraz ewentualnie przez sądy kościelne, co często bywało pretekstem do zatajania przed światem zewnętrznym przypadków molestowania. Niektórzy biskupi nadużywali w tym celu instrukcji „Crimen Sollicitationis” wydanej w1962 r. przez Święte Oficjum, dotyczącej księży podejrzewanych o crimines pessimi – czyli molestowanie, czyny homoseksualne, pedofilię i zoofilię.

Instrukcja, którą zalecano przechowywać w tajnych archiwach diecezji, nakazywała pełną dyskrecję sędziom kościelnym, podejrzanym, pokrzywdzonym oraz świadkom w procesach biskupich dotyczących przestępstw seksualnych. Złamanie przysięgi milczenia formalnie mającej chronić tylko tajemnicę procesową, a nie księży, którym dowiedziono winę, równało się ekskomunice. Instrukcja przestała obowiązywać w1983 r.

Dopiero w 2002 r. w reakcji na falę skandali pedofilskich w USA Kościół opracował nowe reguły postępowania z podejrzanymi księżmi, które utrudniają tuszowanie domniemanych przestępstw. Ale reguły te wciąż budzą spory, bo brak w nich jasnego polecenia, aby biskup po otrzymaniu sygnału o molestowaniu składał doniesienie do prokuratury oprócz wszczęcia postępowania kościelnego przeciw księdzu. A to, jak przekonuje część krytyków Kościoła, stwarza pole do nadużyć.

- Zawiadomienie prokuratury to oczywistość. Nie trzeba tego zapisywać w dokumentach kościelnych – przekonują jednak obrońcy Kościoła. Nielicznymi oficjalnymi potwierdzeniami takiej interpretacji nowych przepisów mogą być słowa Benedykta XVI z 2008 r. (w Australii w kontekście tamtejszych skandali pedofilskich) oraz najnowszy wywiad kard. Hummesa. Dlatego część włoskich mediów nazywa wczorajszą publikację „początkiem nowej epoki” w walce Kościoła z przestępstwami księży.

Benedykt XVI wspiera – nawet wbrew woli wielu biskupów – wyjawianie skandali pedofilskich w Kościele nawet sprzed kilku dekad. Pod jego rządami irlandzki Kościół dokonuje teraz druzgocącego rozrachunku z przeszłością. O dymisję poprosiło już dwóch biskupów tuszujących niegdyś grzechy podwładnych, a watykaniści spekulują, że wkrótce może zrezygnować nawet ośmiu kolejnych biskupów.

źródło:

To pokłosie opublikowanego w maju raportu sędziego Seana Ryana, który uznał, że upokarzanie dzieci, bicie oraz zmuszanie ich do niewolniczej pracy było niemal powszechną praktyką w wielu zakonnych szkołach i internatach w Irlandii od lat 30. do 70. Ponadto autorzy raportu, który powstał przy współpracy obecnego arcybiskupa Dublina Diarmuisa Martina, zidentyfikowali ok. 500 księży wykorzystujących seksualnie swych podopiecznych lub parafian.

Odszkodowanie Braci w Chrystusie, które składa się z 30 mln euro gotówki i reszty w nieruchomościach (głównie szkolne boiska oraz place zabaw), trafi w ręce rządu Irlandii. Irlandzkie władze zawarły bowiem z Kościołem w 2002 r. porozumienie gwarantujące zakonom ochronę przed pozwami cywilnymi ze strony ofiar w zamian za przekazanie państwu przez władze kościelne gotówki i dóbr materialnych o wartości 127 mln euro. Resztę odszkodowań wziął na siebie rząd, bo ośrodki opiekuńcze powierzone zakonom (pozamykane w latach 90.) były formalnie nadzorowane przez ministerstwo edukacji, które kierowało do nich dzieci. Jednak potem okazało się, że skala molestowania przerosła najczarniejsze przewidywania rządu, który w 2002 r. spodziewał się maksymalnie 300 mln euro odszkodowań, a wypłacił do dziś już ponad 800 mln euro.

Ta suma wkrótce wzrośnie do grubo ponad miliarda – bo choć uznano już roszczenia ok. 12,5 tys. ofiar irlandzkich braci i sióstr zakonnych, to na rozpatrzenie czeka kolejne dwa tysiące wniosków. I stąd żądania irlandzkiej opinii publicznej, aby władze zakonów sięgnęły głębiej do kieszeni i wspomogły budżet państwa.

Decyzja Braci w Chrystusie poprzedza publikację kolejnego raportu o molestowaniu dzieci przez księży diecezjalnych w Dublinie, który najprawdopodobniej zostanie ogłoszony jeszcze w tym tygodniu.

Zdaniem irlandzkiej gazety „Sunday Independent” nowy raport, który powstał na prośbę obecnych władz irlandzkiego Kościoła, wprost oskarża czterech poprzedników obecnego arcybiskupa Dublina o tuszowanie faktów molestowania przed wiernymi, aby „utrzymać władzę i nieskażoną opinię Kościoła”.

- To nie będzie łatwa lektura – ostrzegał przed kilkoma dniami abp Diarmuid Martin, który z polecenia Benedykta XVI dąży do wyjawienia wszystkich win irlandzkiego Kościoła przeciw jego wychowankom w XX w.

- Przepraszam, że zostaliście oderwani od rodziców i umieszczeni w instytucjach, gdzie padaliście ofiarą nadużyć – mówił premier Kevin Ruud w czasie niezwykłej ceremonii w gmachu parlamentu w Canberze. – Byliście porzuceni i zdradzeni przez rząd, Kościoły, organizacje charytatywne – wtórował mu szef opozycji Malcolm Turnbull.
Kiedy Turnbull odczytywał wspomnienia jednego z chłopców, siłą rozdzielonego z bratem w latach 50. w sierocińcu, głos mu się załamał. Wówczas ten, o którym polityk właśnie mówił – dziś siwy, zgarbiony mężczyzna – podszedł do mównicy i objął Turnbulla. Na sali rozległy się owacje.

Przeprosin przywódców dwóch partii na przemian rządzących Australią w ostatnich kilkudziesięciu latach słuchało ze łzami w oczach około tysiąca starszych ludzi, którzy jako dzieci w latach 1930-70 przeszli przez piekło sierocińców i przytułków. Byli często siłą odbierani rodzicom z biednych czy patologicznych rodzin. To właśnie ich nazywa się dziś „zapomnianymi Australijczykami”, a to, co ich spotkało, określane jest mianem „jednego z najciemniejszych rozdziałów w historii kraju”.

W sali parlamentu siedzieli też ci, którzy do Australii zostali wywiezieni z Wielkiej Brytanii i Irlandii w ramach programu dziecięcej emigracji do zamorskich kolonii, trwającego od końca lat 20. do 1967 r. Miało to pomóc w poradzeniu sobie z socjalnymi problemami epoki kryzysu sprzed II wojny światowej i po niej.

Sierotom i dzieciom z biednych, patologicznych czy rozbitych rodzin na Wyspach obiecywano świetlaną przyszłość za oceanem. Te, które nie chciały jechać, były okłamywane, że ich rodzice właśnie zmarli. Ojcowie i matki mieli z kolei solenne zapewnienia rządowych organizacji, że ich pociechy trafią w dobre ręce.

66-letnia dziś Margaret Gallagher trafiła do Sydney w 1955 r. jako 12-letnia dziewczynka i była zmuszana do ciężkiej pracy w kilku sierocińcach prowadzonych przez zakonnice. John Hennessy, obecnie burmistrz leżącego na przedmieściach Sydney Campbelltown, przypłynął do Perth w 1947 r. Do dziś w uszach dźwięczy mu powitanie arcybiskupa miasta: – Witajcie w Australii, potrzebujemy was jako dobrej białej siły roboczej.

Hennessy trafił do otoczonego wyschniętym buszem Fremantle w Australii Zachodniej – do instytucji zwanej Bindoon, prowadzonej przez irlandzką Kongregację Braci w Chrystusie. Prowadził ją chory z ambicji zakonnik, który chciał stworzyć najlepszy katolicki sierociniec na ziemi. Zmuszał więc dzieci do pracy od świtu do zmierzchu. Niepokorni byli rozbierani do naga, molestowanie seksualne było na porządku dziennym, zdarzały się gwałty.

Dzieci z rozbitych australijskich rodzin nie miały lepiej. Premier Ruud odczytał świadectwo Gary’ego, który w wieku sześciu lat chciał się powiesić w sierocińcu, bo rozdzielono go od rodzeństwa. Bliźniaczki Robyn i Judy, zostawione przez matkę, trafiły w wieku pięciu lat do jednej z kościelnych instytucji, gdzie bito je sprzączką od paska i bambusowymi kijkami.

Sandra Anker, która została wywieziona w 1950 r. do Australii z Wielkiej Brytanii w wieku sześciu lat, chciałaby teraz usłyszeć „przepraszam” od władz w Londynie. – Przez wiele lat miałam nadzieję, że ktoś zrozumie, iż popełniono błąd, i wrócę do domu – mówiła ze łzami w oczach w wywiadzie dla BBC. – Zostaliśmy deportowani, pozbawieni praw obywatelskich, cierpieliśmy… Rząd angielski powinien za to przeprosić i pomóc nam wrócić.

Już w niedzielę doradcy premiera Gordona Browna zapewniali, że i on przeprosi za program emigracji dzieci, tyle że na początku przyszłego roku.

Komisja powstała w marcu 2006 roku i badała przypadki seksualnego wykorzystywania dzieci przez księży archidiecezji w okresie od 1 stycznia 1975 r. do 30 kwietnia 2004 r. Raport przede wszystkim skupia się na niechlubnej roli biskupów, którzy nie reagowali odpowiednio na doniesienia o seksualnym wykorzystywaniu chroniąc sprawców i przyczyniając się w ten sposób do zwiększenia ilości ich ofiar.

Raport zostanie zapewne przekazany przez ministra sprawiedliwości Prokuratorowi Generalnemu Paulowi Gallagherowi, pomimo tego, że wobec trzech w nim wymienionym osób toczą się procesy. Upublicznienie raportu nastąpić może z pominięciem nazwisk osób podejrzanych o których winie jeszcze nie wypowiedział się sąd.

Z 19 biskupów, którym raport zarzuca ochronę sprawców siedmiu już nie żyje. Komisja zidentyfikowała 450 ofiar.

Dramat miał miejsce w Pakości w woj. kujawsko-pomorskim. Franciszkanin Krzysztof P. wykorzystywał chłopca od 2002 do 2006 roku. Na komputerze oskarżonego znaleziono też zdjęcia pornograficzne z udziałem dzieci.

Pierwszy wyrok zapadł na początku roku. Krzysztof P. został skazany na cztery i pół roku więzienia. Dodatkowo sędzia zaznaczył, że zakonnik po wyjściu na wolność przez 10 lat nie będzie mógł pracować z nieletnimi. Franciszkanin odwołał się od tego wyroku.

Teraz Sąd Okręgowy w Bydgoszczy uznał, iż Krzysztof P. jest winny molestowania seksualnego chłopca. Stwierdził jednak, że nie można udowodnić, iż zdjęcia pornograficzne z udziałem dzieci, które znaleziono na komputerze oskarżonego, należały właśnie do niego. Zakonnik został więc od tego zarzutu uniewinniony. Sąd Okręgowy nie obniżył jednak wysokości wyroku.

Krzysztof P. najbliższe trzy i pół roku spędzi w więzieniu. Na poczet kary wliczono mu bowiem czas, który spędził w areszcie tymczasowym – informuje „Gazeta Pomorska”.

Irlandzcy biskupi nie usłyszeli zbyt wielu dobrych słów od papieża. Benedykt XVI zażądał od nich jak najszybszego wyjaśnienia seksualnego skandalu, który wstrząsnął Irlandią po opublikowaniu raportu na temat wykorzystywania dzieci w 250 katolickich szkołach prowadzonych przez zakony i księży.

Benedykt XVI ostro zrugał irlandzkich biskupów. Konieczne jest dotarcie do prawdy „o tym, co się stało i dlaczego” oraz „zagwarantowanie, by sprawiedliwości stało się zadość” – tak „Il Giornale” relacjonuje słowa, jakie padły w czasie spotkania z hierarchami 5 czerwca.

Papież położył też nacisk na potrzebę „niesienia pocieszenia ofiarom” pedofilii. Nakazał biskupów dopilnowanie, by opisane w raporcie przypadki nigdy się nie powtórzyły.

Dokument, który zaszokował Irlandię i sprowokował Benedykta XVI do ostrego skrytykowania irlandzkiego duchowieństwa, przygotowała Rządowa Komisja do spraw Przemocy Wobec Dzieci. Liczy ponad 2,5 tysiąca stron i dotyczy okresu od lat 30. do 90. XX wieku. Zawiera setki zeznań ofiar molestowania oraz świadków. Opracowywano go przez dziewięć lat.

Mieli oni łatwy dostęp do dzieci. Jeden z nich był diecezjalnym duszpasterzem ministrantów, inny sprawował opiekę nad harcerzami. Trzech z nich – Dariusz K., Ryszard P. oraz Cezary B. – zostało suspendowanych, czyli odsuniętych od funkcji kapłańskich. Jeden otrzymał zakaz jakichkolwiek kontaktów z dziećmi i młodzieżą.

Zostałem przez Kongregację Nauki Wiary poproszony w formie obligatoryjnej o gruntowne przebadanie tej sprawy – mówi biskup Libera. Dlatego powstał Zespół przy Biskupie Płockim ds. Nadużyć Moralnych Osób Duchownych. Pracował przez pięć miesięcy. W jego skład weszło trzech duchownych.

Zespół przesłuchał trzy grupy osób. Pierwszą byli poszkodowani, którzy wnosili oskarżenia. Drugą stanowili potencjalni świadkowie molestowań. Przesłuchano także kilku duchownych, wobec których oskarżenia zostały wysunięte. Postępowanie w tej sprawie prowadziła także płocka prokuratura. Zostało umorzone. Jednak mimo umorzenia w kilku przypadkach prokuratura potwierdziła zaistnienie tych nagannych faktów – przyznaje bp Libera. Ordynariusz płocki czeka teraz na wskazania Stolicy Apostolskiej co do dalszych kroków wobec oskarżonych księży.

Trzech oskarżonych o molestowanie księży zostało odsuniętych od pełnienia funkcji kapłańskich.