Obrady tego gremium z udziałem około 200 osób, wśród nich ordynariuszy diecezji z wielu krajów, odbędą się w lutym przyszłego roku w Rzymie pod hasłem „Ku wyzdrowieniu i odnowie”.

Celem tego zgromadzenia ma być, jak podkreślono zapowiadając tę inicjatywę, umocnienie w Kościele katolickim walki z plagą pedofilii oraz sprzyjanie niesieniu pomocy ofiarom i prewencji.

- Wszyscy wiemy bardzo dobrze, że nie tylko dzięki przykładowi papieża i normom kanonicznym dokonuje się proces obrony ofiar, zapobiegania i oczyszczania; sympozjum to nie będą trzy dni prac ekspertów, lecz etap w trwającym w Kościele długim procesie zmagania się z nadużyciami – oświadczył rzecznik Watykanu ksiądz Federico Lombardi.

Uczestniczący w prezentacji narady promotor sprawiedliwości w Kongregacji Nauki Wiary ksiądz Charles Scicluna wyraził opinię, że w niektórych przypadkach przestępstw pedofilii popełnionych przez duchownych doszło do „nadużycia władzy w celach erotycznych”.

- To poważne nadużycie władzy duchowej i zaufania ze strony kapłana – podkreślił ks. Scicluna, zwracając uwagę na to, że jest to przyczyną „szczególnej traumy” ofiar.

- Może to również zabić w duszy chrześcijanina wiarę, dar wiary, dar największy – mówił przedstawiciel watykańskiej kongregacji, w której kompetencji leży zajmowanie się przypadkami pedofilii.

Pochodzący z Malty ksiądz, którego funkcja w kongregacji odpowiada roli prokuratora, przypomniał, że Watykan apeluje o to, aby w obliczu przypadków pedofilii w Kościele w każdym kraju świata współpracowano ze świeckim wymiarem sprawiedliwości. Na każdym biskupie – mówił – „spoczywa odpowiedzialność moralna, nie wymóg normatywny, by zastosować najbardziej odpowiednią procedurę w danej chwili”.

Z uznaniem ksiądz z Watykanu wypowiedział się o roli mediów w ujawnianiu skandalu pedofilii w Kościele. – Środki przekazu przyczyniły się do tego, że wszyscy otworzyliśmy oczy i stanęliśmy wobec prawdy – ocenił. – Tylko z prawdy może nadejść wyzdrowienie także dla Kościoła – dodał ks. Scicluna.

Źródło: Wp.pl

Okólnik, wydany przez Kongregację Nauki Wiary, potwierdził przyjętą z inicjatywy Benedykta XVI linię współpracy z wymiarem sprawiedliwości poszczególnych krajów.

W okólniku stwierdzono: – Nadużycie seksualne osób niepełnoletnich nie jest tylko przestępstwem kanonicznym, lecz także przestępstwem ściganym przez prawodawstwo cywilne. Chociaż relacje z władzami cywilnymi nie są jednakowe w poszczególnych krajach, niemniej jednak ważna jest współpraca z nimi w zakresie własnych kompetencji.

- W szczególności, gdy chodzi o przepisy prawodawstwa cywilnego dotyczące zgłoszenia danych przestępstwa organowi władzy do tego powołanemu, nie naruszając tego, co odnosi się do sakramentalnego »foro interno« (»forum wewnętrznego«). Oczywistym jest, że ta współpraca nie dotyczy tylko przypadków nadużyć popełnionych przez duchownych, ale także tych przypadków nadużyć, w których mają udział osoby konsekrowane czy świeccy działający w kościelnych strukturach – podkreślił Watykan w dokumencie, ogłoszonym między innymi po polsku.

W dokumencie zauważono: – Wśród ważnych zadań, za które odpowiada biskup diecezjalny, a które mają na celu zabezpieczenie dobra wspólnego wiernych, w szczególności zaś ochronę dzieci i młodzieży, znajduje się danie właściwej odpowiedzi na przypadki ewentualnych nadużyć seksualnych wobec osób niepełnoletnich, popełnionych przez duchownych w jego diecezji.

- Tego rodzaju stanowisko zobowiązuje do ustanowienia należytych procedur postępowania, by objąć opieką ofiary takich nadużyć, jak również by formować wspólnotę kościelną w celu ochrony niepełnoletnich. Wspomniana odpowiedź winna uwzględnić aplikacje prawa kanonicznego w tej kwestii i jednocześnie mieć na względzie ustawodawstwo cywilne – przypomniała Kongregacja Nauki Wiary.

Wskazała także: – Kościół, w osobie biskupa lub jego delegata, winien okazywać gotowość do wysłuchania ofiar i ich rodzin, jak też angażować się w udzielenie pomocy duchowej i psychologicznej. Przywołano w tym miejscu wzór Benedykta XVI, który podczas swych podroży apostolskich spotykał się z ofiarami pedofilii. Przytoczone zostały również słowa papieża, skierowane do ofiar z Irlandii: – Ogromnie wycierpieliście i jest mi z tego powodu naprawdę przykro. Wiem, że nic nie może usunąć zła, które znosiliście. Nadużyto waszego zaufania i została pogwałcona wasza godność.

Kongregacja zacytowała także słowa Jana Pawła II z 2002 roku: – Nie ma miejsca w kapłaństwie i w życiu zakonnym dla tego, kto by krzywdził młodych.

Zwrócono następnie uwagę na konieczność odpowiedniego przygotowania kandydatów do kapłaństwa: – W szczególności należy zwrócić uwagę na to, by cenili sobie czystość i celibat, odpowiedzialność ojcostwa duchowego i aby pogłębiali znajomość dyscypliny Kościoła w tej kwestii.

- Kapłani winni być pouczeni odnośnie do krzywdy, jaką duchowny może wyrządzić ofierze poprzez nadużycie seksualne i odnośnie do osobistej odpowiedzialności przed prawem cywilnym i kanonicznym, jak również rozpoznać to, co mogłoby być znakami ewentualnych nadużyć ze strony kogokolwiek wobec osób niepełnoletnich – wskazano.

- Duchowny oskarżony, aż do momentu udowodnienia mu winy, korzysta z domniemanej niewinności. Niemniej biskup może zapobiegawczo ograniczyć wykonywanie posługi kapłańskiej w oczekiwaniu na wyjaśnienie oskarżeń. W przypadku stwierdzenia niewinności, winno się uczynić wszystko, by duchownemu zostało przywrócone jego dobre imię, które ucierpiało na skutek niesprawiedliwego oskarżenia – podkreślił Watykan.

Przypomniał następnie, że w prawie kanonicznym na mocy decyzji Jana Pawła II nadużycie seksualne wobec niepełnoletniego, dokonane przez osobę duchowną zostało włączone do kategorii ciężkich przestępstw, a ówczesny prefekt Kongregacji Nauki Wiary kardynał Joseph Ratzinger otrzymał od papieża specjalne uprawnienia dla sprawniejszego postępowania w procedurach karnych w przypadkach takich przestępstw.

Zgodnie z nowymi normami przedawnienie następuje po upływie 20 lat i rozpoczyna się z dniem, w którym nieletnia ofiara ukończyła 18. rok życia.

- Odpowiedzialność w traktowaniu przypadków nadużyć seksualnych wobec osób niepełnoletnich należy w pierwszym rzędzie do biskupów lub wyższych przełożonych zakonnych – wskazała Kongregacja. I dodała, że „jeśli oskarżenie jest co najmniej prawdopodobne, biskup, wyższy przełożony, czy ich delegaci” powinni rozpocząć dochodzenie wstępne zgodnie z przepisami prawa kanonicznego.

Kongregacja wyraźnie podkreśliła: – Osoba wnosząca oskarżenie o przestępstwie winna być traktowana z szacunkiem. W przypadkach, w których nadużycie seksualne jest powiązane z innym przestępstwem przeciwko świętości sakramentu pokuty, oskarżający ma prawo żądać, by jego imię nie zostało ujawnione duchownemu oskarżonemu.

W osobnym liście prefekt Kongregacji Nauki Wiary kardynał William Levada napisał, że poszczególne episkopaty mają czas do końca maja 2012 roku na opracowanie wytycznych, dotyczących „jasnych i skoordynowanych procedur w przypadkach nadużyć seksualnych”.

Źródło: Onet.pl

Ksiądz Lombardi zauważył podczas rozmowy z dziennikarzami, że kraje anglojęzyczne najdłużej zmagają się z tym problemem i już wypracowały linię postępowania przeciwko pedofilii w szeregach duchowieństwa. Kościół w Niemczech zaś – dodał – ma zasady „bardzo starannie opracowane i już wypróbowane”.

Przedstawiając dokument Kongregacji Nauki Wiary na temat wytycznych, które muszą w ciągu roku przygotować episkopaty poszczególnych krajów, watykański rzecznik wyjaśnił, że jego celem jest znalezienie „wspólnego mianownika”.

Rok, jak powiedział ks. Lombardi, to naprawdę mało czasu na opracowanie kościelnego dokumentu. Tempo to zaś – zdaniem rzecznika – świadczy o woli szybkiego uporania się z problemem pedofilii.

Następnie ks. Lombardi przypomniał, że wytyczne już obowiązują w USA, Wielkiej Brytanii, Irlandii, Australii, Kanadzie, na Filipinach, a prace nad nimi trwają w Belgii, Szwecji, Indiach, Brazylii i Wenezueli. W Chile prace te właśnie się skończyły.

Według rzecznika Watykanu wytyczne są już we Francji, Austrii, Szwajcarii i Słowenii; w Holandii są one przedmiotem prac komisji.

Watykan ogłosił okólnik w sprawie przypadków pedofilii w Kościele. Na jego podstawie episkopaty mają opracować wytyczne postępowania. W dokumencie wskazano, że biskup ma „obowiązek powiadomienia władz świeckich o domniemanym przestępstwie”.

W okólniku stwierdzono: „Nadużycie seksualne osób niepełnoletnich nie jest tylko przestępstwem kanonicznym, lecz także przestępstwem ściganym przez prawodawstwo cywilne. Chociaż relacje z władzami cywilnymi nie są jednakowe w poszczególnych krajach, niemniej jednak ważna jest współpraca z nimi w zakresie własnych kompetencji”.

Źródło: Onet.pl

Następnie watykański rzecznik wyjaśnił, że przypadek ten został zbadany przez Kongregację Nauki Wiary.

- W maju 2009 roku biskup złożył dymisję, która została bezzwłocznie przyjęta przez Ojca Świętego. W czerwcu biskup opuścił diecezję. Poddał się terapii i nie zajmuje się już działalnością duszpasterską – poinformował ks. Lombardi.

- Z punktu widzenia prawa cywilnego sprawa jest przedawniona. Ofiara, dzisiaj dorosła, do tej pory zawsze prosiła o zachowanie anonimowości – dodał rzecznik Watykanu.

 Źródło:

Onet.pl

Amerykański dziennik powołuje się na dokumenty uzyskane od dwóch prawników, którzy napisali pozew, z którego wynika, że archidiecezja Milwaukee nie podjęła wystarczających działań przeciwko księdzu Lawrence’owi Murphy’emu. Ksiądz, który zmarł w 1998 roku, pracował w latach 1950-75 w szkole dla głuchych w St. Francis.

W 1996 roku abp Weakland wysłał listy w sprawie ks. Murphy’ego do Kongregacji Nauki Wiary, której w latach 1981-2005 przewodniczył kardynał Joseph Ratzinger, obecny papież Benedykt XVI. Jak poinformował „NYT”, Weakland nie otrzymał odpowiedzi.

Osiem miesięcy później ówczesny wiceprzewodniczący Kongregacji Nauki Wiary kardynał Tarciscio Bertone (obecnie watykański sekretarz stanu) powiedział biskupom z Wisconsin, aby rozpoczęli tajną procedurę dyscyplinarną. Jednak – jak donosi „NYT” – Bertone wstrzymał proces po tym, jak ksiądz Murphy napisał do kardynała Ratzingera, że żałuje i jest chory. W dokumentach nie ma odpowiedzi od kardynała Ratzingera.

Gazeta ujawnia, że dokumenty uzyskała od Jeffa Andersona i Mike’a Finnegana, prawników pięciu mężczyzn, którzy pozwali archidiecezję Milwaukee. Dziennik precyzuje, że wśród dokumentów są m.in. listy ówczesnego biskupa Milwaukee do Watykanu, pisemne oświadczenia ofiar złożone pod przysięgą, odręczne notatki eksperta ds. zaburzeń seksualnych, który rozmawiał z podejrzanym o molestowanie księdzem Murphym.

W 1974 roku Murphy został usunięty ze szkoły w St. Francis i osiadł na północy Wisconsin, gdzie do końca życia pracował w parafiach, szkołach i ośrodkach dla nieletnich.

W 2002 roku abp Rembert G. Weakland podał się do dymisji, kiedy przyznał się, że archidiecezja zapłaciła potajemnie 450 tys. dolarów mężczyźnie, który oskarżył go o nadużycia seksualne.

Źródło:

Wp.pl

Podkreślił, że od 2001 roku, gdy rozstrzyganie w takich przypadkach znalazło się w kompetencji Kongregacji Nauki Wiary , „kardynał Ratzinger okazał mądrość i stanowczość”, a także „wielką odwagę w rozwiązywaniu niektórych bardzo trudnych i drażliwych spraw”.

„A zatem oskarżanie obecnego papieża o tuszowanie jest fałszywe i oszczercze”- stwierdził ksiądz Scicluna odnosząc się do doniesień niemieckiej prasy, jakoby w latach 80., gdy Joseph Ratzinger był arcybiskupem Monachium i Fryzyngi, przeniesiono tam księdza pedofila.

Odpowiedzialność za tę decyzję wziął na siebie ówczesny wikariusz generalny tej archidiecezji.

Następnie ksiądz Scicluna podał statystykę, dotycząca zjawiska pedofilii w Kościele. Do jego Kongregacji w ciągu ostatnich 9 lat dotarły informacje o 3 tysiącach przypadków księży i duchownych, oskarżanych o nadużycia seksualne. 10 procent z nich to faktyczne przypadki pedofilii – zaznaczył. 90 procent spraw dotyczyło oskarżeń o wykorzystywanie dojrzewających nastolatków i – jak stwierdził – „kontaktów heteroseksualnych”.

A więc, podkreślił, w ciągu 9 lat stwierdzono 300 przypadków księży pedofilów. W 10 procent z nich, „najcięższych i szczególnie szokujących”- wyjaśnił ksiądz Charles Scicluna – papież popisał dekret o wykluczeniu ze stanu duchownego. W 10 proc. sami księża poprosili o zwolnienie z obowiązków, wynikających z kapłaństwa, a ich prośba została przyjęta.

80 procent przypadków zanotowano w Stanach Zjednoczonych – poinformował przedstawiciel watykańskiej Kongregacji.

 Źródło:

Onet.pl

Jak poinformowała płocka kuria, w związku z sytuacją prawną duchownych Kongregacja poleciła zdjęcie wcześniej nałożonych kar kościelnych.

W przypadku jednego księdza Kongregacja Nauki Wiary potwierdziła popełnione przez niego czyny, stwierdzając jednocześnie, iż uległy one przedawnieniu, ale wskazując na konieczność ograniczenia zakresu i form pracy duszpasterskiej.

Decyzja Kongregacji Nauki Wiary zapadła po zapoznaniu się z dokumentacją, którą kuria diecezji płockiej, badająca sprawę molestowania seksualnego przez księży, przesłała do Watykanu.

W styczniu w specjalnie wydanym komunikacie kuria poinformowała, iż sprawa molestowania seksualnego przez księży, mimo umorzenia przez płocką prokuraturę okręgową śledztwa, będzie nadal szczegółowo badana „przez kompetentne organa kościelne, zgodnie z normami etyki katolickiej i prawa kanonicznego”.

W stanowisku kurii podkreślono wtedy, iż „poza oceną zachowań wspomnianych duchownych dokonaną w świetle polskiego prawa karnego, nadużycia te, których zaistnienie Prokuratura Okręgowa potwierdziła, należy ocenić również z punktu widzenia moralności chrześcijańskiej”.

[ad#336x280]

Śledztwo w sprawie podejrzenia molestowania seksualnego przez księży na terenie płockiej diecezji tamtejsza prokuratura okręgowa umorzyła w grudniu 2007 roku. Powodem był brak znamion popełnienia przestępstwa. Jak informowała wówczas rzecznik prokuratury Iwona Śmigielska-Kowalska, w trakcie śledztwa potwierdzono zachowania oraz sytuacje, które nie powinny mieć miejsca, jednak mogą one podlegać ocenie moralnej, a nie karnej.

Śledztwo wszczęto w marcu 2007 r. w oparciu o artykuł 199 kodeksu karnego, który mówi o wykorzystywaniu stosunku zależności i doprowadzaniu do obcowania płciowego lub poddania się innej czynności seksualnej. W toku postępowania nie stwierdzono jednak tak opisanego przypadku. Nie ustalono, że dochodziło do sytuacji, w której stosunek zależności mógł być wykorzystywany, czyli np. sugerowano, że brak zgody oznaczał będzie dla odmawiającego określone konsekwencje.

W czasie śledztwa nie dopatrzono się czynów zabronionych, które opisane byłyby w innych artykułach kodeksu karnego, dotyczących wolności seksualnej i obyczajności.

Śledztwo wszczęto po zawiadomieniach złożonych przez dwóch duchownych, w tym ówczesnego rektora płockiego Wyższego Seminarium Duchownego (WSD) ks. Bogdana Czupryna. W obu przypadkach składający doniesienia to osoby, do których informacja o prawdopodobnych przypadkach molestowania dotarła. Wcześniej o przypadkach molestowania przez księży pisała prasa.

Postępowaniem objęto okres od 1992 do 2005 roku. Ustalono 10 potencjalnie pokrzywdzonych, którzy w tym czasie byli ministrantami lub klerykami i mieli powyżej 15 lat, ale nie przekroczyli 18. roku życia oraz 5 księży, którzy mogli być uznani za potencjalnych sprawców. W każdym przypadku, aby wszcząć formalnie śledztwo, osoba uznająca się za pokrzywdzoną musiała złożyć sama wniosek o ściganie molestowania. Spośród 10 osób nie uczyniły tego trzy osoby.

Wobec trzech księży wymienianych w kontekście sprawy ówczesny administrator diecezji płockiej biskup pomocniczy Roman Marcinkowski (administrował diecezją do czasu objęcia urzędu w maju 2007 roku przez nowego ordynariusza, którym papież Benedykt XVI mianował biskupa Piotra Liberę) nałożył kary suspensy i pozbawił ich wszelkich sprawowanych przez nich wcześniej funkcji kościelnych.