Angielska organizacja Internet Watch Foundation rozpoczęła kampanię edukacyjną na temat zgłaszania odpowiednim władzom niedozwolonych treści pornograficznych i rasistowskich znajdowanych przez internautów w wirtualnej przestrzeni. Ankieta przeprowadzona przez tą instytucję wykazała bowiem, że aż 77 proc. użytkowników, którzy trafiają w sieci na materiały tego typu, nie wie, kogo i jak o tym zawiadomić.

Akcja jest kierowana zarówno do internautów znajdujących w serwisach z dozwoloną erotyką linki do stron z dziecięcą pornografią, jak i osób otrzymujących spamowe maile z odnośnikami do podobnych witryn. Wykorzystując bannery, mailing i wiadomości w wewnętrznych sieciach firmowych, kampania zachęca internautów do zgłaszania treści tego typu przez klikanie na czerwony przycisk na stronie Internet Watch Foundation. Postępujący w ten sposób użytkownicy mogą zachować anonimowość albo podać swoje dane kontaktowe, jeżeli chcą otrzymać informacje o działaniach podjętych w wyniku ich zawiadomień.

Rozpoczynamy dzisiaj wspólnie z chorwackim rządem kampanię, której celem jest likwidacja kar cielesnych wobec dzieci – oświadczyła zastępczyni sekretarza generalnego RE, Maud de Boer- Buquicchio z Holandii. Cel ten powinien być osiągnięty poprzez zmiany legislacji, a także promowanie bardziej pozytywnych metod wychowania, prowadząc do poprawy sytuacji w sferze praw dziecka – dodała.

W zagrzebskiej uroczystości uczestniczyli przedstawiciele ONZ oraz 24 państw.

Chcemy zmieniać prawo, ale również musimy zmienić mentalność – wskazała wiceszefowa Rady Europy. Mamy nadzieję, że na koniec tej kampanii kary cielesne znikną w Europie. Kary cielesne są wciąż stosowane w wielu krajach – podkreśliła Elda Moreno, która kieruje programem RE „Budować Europę dla i z dziećmi”.

W zależności od kraju, od 47 do 84% dorosłych przyznało się do bicia dzieci, a od 53 do 93% dzieci doświadczyło takich praktyk – wynika ze statystyk Rady Europy, organizacji skupiającej 47 państw, stojącej na straży praw człowieka i rządów prawa.

Chorwacja jest w grupie 18 państw członkowskich, które wprowadziły przepisy zakazujące stosowania kar cielesnych wobec najmłodszych.

[ad#336x280]

Rodzina małej Marii Luz Cortes, dziewczynki romskiego pochodzenia, która padła ofiarą pedofila w Huelvie i której ciało znaleziono w marcu po dwóch miesiącach poszukiwań, ma nadzieję, że uzbiera 3 miliony podpisów.

Ich zbieranie prowadzone będzie w 32 miastach, które odwiedzi podróżująca przez półtora miesiąca ekipa – informuje na stronach internetowych dziennik „El Mundo”. Podpisy zbierają przewodniczący stowarzyszenia Romów Tomas Rodriguez i dziadek zamordowanej dziewczynki, Juan Cortes.

Kampania rozpoczęta w ubiegły czwartek w Sewilli zakończy się 10 lipca. Lista podpisów zostanie złożona w parlamencie hiszpańskim – powiedział dziennikowi Rodriguez, dodając, że już zebrano 100 tys. podpisów.

Sprawa morderstwa wzburzyła całą Hiszpanię. Dziewczynkę zamordował pedofil dwukrotnie skazywany na karę pozbawienia wolności. Do wykonania tych kar jednak nie doszło.

Dla rządzących socjalistów premiera Jose Luisa Rodrigueza Zapatero sprawa jest o tyle kłopotliwa, że unikali oni angażowania się w sprawę zaostrzenia kar więzienia dla pedofilów-morderców.

42 tys. ulotek dociera do domów wszystkich gorzowskich rodzin. Do wszystkich instytucji edukacyjnych (szkól różnego szczebla, uczelni, przedszkoli, żłobków), pomocy społecznej, placówek ochrony zdrowia, poradni psychologiczno – pedagogicznych, sądów, władz lokalnych, organizacji społecznych – dostarczane są plakaty. 19 marca zostaną rozmieszczone dwa billboardy, w tym jeden w centrum Gorzowa tuż przy Urzędzie Miasta.

Szata graficzna ulotek, plakatów i billboardów jest oparta o rysunek 12-letniej Moniki Gruszeckiej, która na prośbę autorki kampanii przedstawiła swoją plastyczną wizję dziecka skrzywdzonego.

W tej chwili taka regulacja obowiązuje tylko tych, którzy zostali skazani prawomocnym wyrokiem sądu. Kat, którego sprawa dopiero się toczy, może wciąż mieszkać ze swoimi ofiarami. Zwykle kobieta ucieka przed nim do rodziny lub znajomych.

Teraz ma się to zmienić. Stowarzyszenie „Damy Radę” przygotowało projekt zmian w prawie. Według nowego przepisu, znęcający się nad rodziną mężczyzna (lub kobieta, choć to zdarza się rzadko) będzie musiał opuścić dom jeszcze w trakcie postępowania sądowego.

Minister polityki społecznej Joanna Kluzik-Rostkowska jest za takim rozwiązaniem. – Ustawa powinna lepiej chronić ofiary przemocy domowej – mówi minister. I dodaje, że w tej chwili sprawca nie ponosi odpowiedzialności, a ofiara musi uciekać. Często zdarza sięjednak, że kobieta ze wstydu lub braku innego schronienia mieszka ze swoim oprawcą. Za zmianą prawa jest też Elżbieta Radziszewska, posłanka Platformy Obywatelskiej. Podkreśla, że w Polsce za słabo dba się teraz o ofiary przemocy. – Dobrze, że pojawiła się taka inicjatywa i że jest to inicjatywa obywatelska, bo do tej pory było ich za mało – mówi posłanka PO.

Jeszcze w tym miesiącu ma ruszyć kampania informacyjna na temat przemocy w rodzinie. Na ulicach miast zawisną wielkie bilboardy, przedstawiające skatowaną kobietę wraz z dzieckiem i podpisem „… i nie opuszczę cię aż do śmierci”. Pierwsze plakaty zawisną w Warszawie, potem pojawią się w pozostałych miastach Polski. – Ta kampania to punkt wyjścia do znowelizowania ustawy – mówi Joanna Kluzik-Rostkowska.

Niemal codzienne bicie, krzyki, awantury. Tak wyglądało życie Alicji Skowrońskiej i jej czworga dzieci. Po interwencjach policji było jeszcze gorzej. W końcu nie wytrzymała. Uciekła z domu. Tułała się po ośrodkach pomocy, a jej mąż nadal mieszkał w ich wspólnym domu. Ona nie miała do niego powrotu.

Ta dramatyczna historia nie jest czymś wyjątkowym. Co roku policja odnotowuje ok. 100 tys. przypadków przemocy domowej. A według badań CBOS co ósma dorosła osoba została choć raz uderzona przez swego partnera. Te suche dane są zatrważające. Do tego dochodzą jeszcze znieczulica społeczna i martwe prawo. Dlatego kobiety same postanowiły walczyć o swoje życie i godność. – Panie zrzeszone w stowarzyszeniu Damy Radę przygotowują wielką kampanię przeciw przemocy domowej i chcą zmiany prawa. Przygotowują projekt zmiany Ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, który przekażą politykom. – tłumaczy Beata Mirska, wiceprzewodnicząca stowarzyszenia Damy Radę. – Dziś wiele kobiet nie może dochodzić sprawiedliwości w sądzie, bo nawet nie stać ich na zrobienie badań po pobiciu – wyjaśnia Mirska. Sprawy są tym trudniejsze, że niejednokrotnie mężczyźni tak biją, by nie było widać.

- Mąż tak mnie maltretował, że nie było śladów – opowiada Skowrońska. – Policję wezwałam tylko raz i nigdy więcej tego nie zrobię. Bo to jeszcze gorzej się na mnie i na dzieciach odbiło – wspomina kobieta. Nawet gdy kobieta doprowadzi do sprawy w sądzie, to i tak jest na przegranej pozycji. Powód? W świetle obecnych przepisów to ofiary muszą uciekać z domów, gdzie doznały przemocy. Są bezsilne, kiedy ich oprawcy dostają wyroki w zawieszeniu, a potem nadal je gnębią i prześladują.

Jak tłumaczy sędzia Wojciech Małek, rzecznik Sądu Okręgowego w Warszawie taka sytuacja nie wynika ze złej woli przedstawicieli prawa. – Dotyczy to osób, które nie były wcześniej karane i nie dopuszczają się czynów, które kazałyby orzekać karę pozbawienia wolności – mówi Małek. Jego zdaniem brak decyzji sądu o opuszczeniu mieszkania zajmowanego przez sprawcę przemocy wspólnie z pokrzywdzonymi wynika z polskich realiów. – Trudno w naszych warunkach, kiedy rodzina żyje wspólnie w mieszkaniu, które jest jedynym dorobkiem ich całego życia, takie orzeczenia wydawać – Małek próbuje tłumaczyć swych kolegów. Ale nie przekonuje Alicji Skowrońskiej: – Dlaczego mój mąż ma siedzieć w mieszkaniu, o które przez tyle lat dbałam, które sprzątałam, utrzymywałam. On tylko potrafił mnie skrzywdzić.

Ale złe prawo to niejedyny problem. Wiele kobiet nie decyduje się nawet na ucieczkę z domu. Ofiary przemocy obawiają się, że po trzech miesiącach, które mogą spędzić w domu samotnej matki, i tak będą musiały wrócić do męża, gdzie czeka je prawdziwe piekło. Kobiety niejednokrotnie nie chcą mówić o swoich problemach. Ukrywają je, chronią partnerów. – Ofiary przemocy nie zawsze chcą opowiadać o sprawach, które uważają za wstydliwe – tłumaczy Beata Mirska. – Co więcej, w ogóle nie składają doniesienia o popełnieniu przestępstwa albo jak składają, to bardzo szybko się wycofują – dodaje. Dlatego – jak podkreśla – oprócz zmiany prawa konieczna jest szeroko zakrojona kampania edukacyjna.

W rozwiązaniu problemu miała pomóc ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie z 2005 roku. Niestety, nie sprawdziła się. Przez zamieszanie w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej wiele rozwiązań z niej wynikających nie zostało wcielonych w życie. Dlatego stowarzyszenie Damy Radę opracowuje kolejną propozycję zmiany przepisów niesprawdzającego się prawa. Gotowość do zmian przepisów deklaruje minister pracy Joanna Kluzik-Rostkowska: – Wyobrażam sobie, że ta kampania jest punktem wyjścia do znowelizowania ustawy – mówi. W podobnym tonie wypowiada się posłanka Elżbieta Radziszewska z PO: – Są rzeczy, które wymagają poprawienia przepisów prawnych.

Przemoc w domu – co robić? Przemoc domowa to przestępstwo. Powiedz swojemu partnerowi „dość”, bo przemoc nie kończy się sama i nic jej nie usprawiedliwia. Masz prawo szukać pomocy – Zgłoś informację o przemocy w Twoim domu na policji, w ośrodku kryzysowym czy u lekarza, w ośrodku pomocy społecznej – Znajdź bezpieczne schronienie dla siebie i dzieci. Może to być rodzina, sąsiadka, ośrodki pomocy kryzysowej, hostel – Poszukaj pomocy prawnej. Możesz ją znaleźć w organizacjach społecznych, w Caritasie, w prokuraturze.

Podczas kampanii działały bezpłatna infolinia oraz telefoniczne dyżury specjalistyczne. Jak podała Rzecznik Praw Dziecka Ewa Sowińska, osoby dyżurujące odebrały łącznie 76 zgłoszeń, w tym 19 dotyczących przemocy wobec dzieci do 3 lat. Co trzecią osobą zgłaszającą problem był rodzic dziecka lub osoba z sąsiedztwa.

Sowińska podkreśliła, że niemowlęta i małe dzieci są w takich sytuacjach szczególnie bezbronne, ponieważ nie mogą się poskarżyć, nie ma także najczęściej świadków przemocy. Nowym zjawiskiem są tzw. eurosieroty, czyli dzieci, których rodzice w poszukiwaniu pracy wyjechali za granicę. „Zetknęliśmy się z przypadkiem, kiedy próbę samobójczą podjął dziewięciolatek, którego mama wyjechała z kraju” – mówiła prezes Fundacji Mederi, dr Joanna Cielecka.

Zdaniem organizatorów akcji, istotna jest edukacja rodziców; należy także przypominać pracownikom służby zdrowia, że ich prawnym i moralnym obowiązkiem jest reagowanie na informacje o możliwości stosowania przemocy wobec dzieci.

- Położna środowiskowa, która przychodzi z wizytą do domu noworodka, powinna być wyczulona na wszelkie symptomy, które mogłoby świadczyć, że nie wszystko jest w porządku. Podobnie lekarze i pielęgniarki badający dzieci podczas szczepień i bilansów mogą zauważyć niepokojące objawy. Trzeba dążyć, żeby te badania były prawidłowo przeprowadzane, a ludzie wiedzieli, jak reagować, gdzie zgłaszać przypadki przemocy wobec dzieci – mówiła Sowińska. Dodała, że w kampanii starano się dotrzeć do jak największej grupy przedstawicieli służby zdrowia.

W szpitalach i przychodniach rozwieszano plakaty oraz dystrybuowano ulotki informujące o procedurach postępowania w przypadku zetknięcia się z krzywdzeniem małego dziecka. RPD zapowiedziała, że planuje zorganizowanie szkoleń dla pracowników służby zdrowia, które przypominałyby podstawowe objawy Zespołu Dziecka Krzywdzonego, planuje także opracowanie krótkich i czytelnych druków dla lekarzy, które ułatwiłyby zgłoszenie podejrzenia o stosowaniu przemocy wobec dzieci.

Liczba ofiar przemocy domowej w Polsce w ciągu 7 lat wzrosła prawie dwukrotnie, w 2006 roku było ich 157 tys. – wynika z ustaleń Komendy Głównej Policji. Według danych Fundacji Mederi, w 70 proc. przypadków sprawcami przemocy wobec dzieci są rodzice, a 93 proc. sprawców przemocy w rodzinie doświadczyło jej w dzieciństwie.