Jak przebiega typowy grooming? Odbywa się to stopniowo i etapami. Dorosły dąży do zyskania zaufania dziecka, ośmielenia go i skłonienia do realnego spotkania. Do kontaktu najłatwiej może dojść na czacie (niekoniecznie erotycznym) albo komunikatorze. W takich warunkach poczucie anonimowości sprzyja otwartości dziecka, ale i ośmiela pedofila. Trudniej jest zweryfikować uzyskiwane informacje, toteż z natury ufne dziecko nie jest w stanie sprawdzić, czy rozmawia z rówieśnikiem, czy tylko z kimś, kto się za takiego podaje.

Dzieci wierzą w to, że rzeczy są takie, jakie się im je przedstawia. Nie mają doświadczenia życiowego i nie starają się weryfikować prawdziwości dostarczanych im informacji. Początkowo rozmowy toczą się wokół neutralnych wątków, typowych tematów, które mogą interesować dziecko. Dochodzi do nawiązania nici porozumienia i wytworzenia u dziecka przekonania, że oto znalazł się cierpliwy partner do dyskusji. Uwaga poświęcana przez kogoś dorosłego jest dla dziecka nagrodą. Tajemniczy sojusznik poznany na czacie również jest osobą atrakcyjną, bo zawsze ma czas, interesuje się dzieckiem, pamięta treści poprzednich rozmów, mówi miłe rzeczy.

Dziecko powoli oswaja się ze swoim rozmówcą, staje się coraz bardziej otwarte. Celem takiej relacji jest włączenie dziecka w aktywność seksualną, nierzadko ta aktywność jest utrwalana przez pedofila i potem wykorzystywana komercyjnie. Grooming przebiega w kilku etapach, w których zmieniają się tematy rozmów –od neutralnych do seksualnych treści. Wzrasta też stopień zaufania dziecka do rozmówcy. Zaczyna się nawiązywać coraz bardziej intymna nić porozumienia. Relacja staje się dla dziecka coraz ważniejsza, tymczasem dorosły stopniowo wprowadza do niej wątki seksualne. Warto pamiętać o tym, że istnieje coś takiego jak seksualność dziecięca.

Seksualność człowieka rozwija się przez całe życie, a nie pojawia się nagle w okresie dojrzewania, toteż ingerencja dorosłego łatwo może rozbudzić dziecko seksualnie. Zakres doświadczeń seksualnych dziecka nie jest tak bogaty, jak osoby dorosłej i naturalne jest skrępowanie towarzyszące poruszaniu takich wątków. Relacja nabiera znamion wyjątkowości. Jednak pedofil stopniowo oswaja dziecko z tego rodzaju treściami, uspokaja, subtelnie wzbudza jego ciekawość, skłania do masturbacji, czasem prosi o zrobienie sobie zdjęcia i przesłanie go.

W komunikatach kierowanych do dziecka jest dużo wsparcia i dużo pochwał za to, iż idzie ono za wskazówkami dorosłego. Jednocześnie pedofil stara się dowiedzieć, czy ktoś inny nie ma dostępu do treści ich rozmów i ostrożnie dopytuje o umiejscowienie komputera dziecka czy obecność innych osób w domu, a także o kontakt dziecka z rodzicami. Szczególnie podatne na wejście w taką relację, a co za tym idzie na ryzyko wykorzystania, są dzieci, które nie mają wsparcia w świecie dorosłych i nie otrzymują od nich zbyt wiele uwagi. Często są to dzieci nieśmiałe i niedowartościowane, bardzo spragnione kontaktów.

Z powyższego wynika, że uwiedzenie dziecka przez Internet może się okazać niezmiernie łatwe. Jednak równie łatwe jest zapobieganie tego rodzaju sytuacjom. Należy wzmacniać w dziecku wiarę w siebie i poświęcać mu dostatecznie dużo uwagi, by nie musiało ono jej szukać w kontaktach z anonimowymi dorosłymi. Zamiast odcinać dziecku dostęp do Internetu, należy raczej interesować się, z kim ono się kontaktuje. Warto także ustalić wspólnie zasady korzystania z Internetu i przestrzec przed możliwymi zagrożeniami w sieci. Jest to znacznie skuteczniejsze niż blokada, ponieważ raz przekazane dziecku poglądy będą działać w każdych okolicznościach i mogą ulegać elastycznym zmianom wraz z powstawaniem ewentualnych nowych zagrożeń. Dobrym pomysłem jest korzystanie z Internetu wspólnie z dzieckiem.

Źródło: wp.pl

32-letni Niemiec został zatrzymany na Majorce. Hiszpańską policję naprowadziła na jego ślad ambasada Niemiec, która zgłosiła pojawienie się w internecie pedofilskiego nagrania.

Policja ujawniła również, że Niemiec pokazywał to nagranie na pedofilskich forach internetowych, oferując dzieci innym pedofilom.

Źródło: gazeta.pl

Rok temu, jeszcze jako ordynariusz Brugii, Vangheluwe przyznał się do molestowania jednego siostrzeńca. Teraz ujawnił, że wykorzystywał seksualnie także drugiego. Zaprzeczył jednak, by używał wobec nich przemocy.

W kwietniu ubiegłego roku belgijski duchowny złożył rezygnację, którą papież Benedykt XVI przyjął.

Stolica Apostolska nakazała biskupowi opuścić Belgię i poddać się terapii duchowej i psychologicznej.

Źródło: interia.pl

Stefan Sederholm i Emil Solemo zostali aresztowani w 2009 roku. Wyrok, który zapadł w ich procesie, jest wyjątkowo surowy. Wyroki usłyszało też trzech Filipińczyków za pomoc w prowadzeniu strony. Dostali po 20 lat więzienia.

Mężczyźni założyli stronę internetową, na której można było oglądać nagie kobiety wykonujące czynności seksualne. Dziewczyny wykonywały je przed internetowymi kamerkami, a klienci mogli oglądać je za opłatą za pośrednictwem strony internetowej.

W wyroku sędzia podkreślał szczególnie potrzebę chronienia kobiet. – Brak szacunku dla filipińskich kobiet i pogwałcenie naszego prawa zasługują na najsurowsze potępienie – powiedział sędzia.

Wielki nielegalny biznes

Szwedzi zostali aresztowani, kiedy policja zrewidowała budynek w Kauswagan na Filipinach w kwietniu 2009 roku. Znaleźli tam 17 Filipinek przed ekranami komputerów; niektóre z nich były niepełnoletnie. Miały dostawać pensję ok. 350 dolarów miesięcznie.

O wyroku wie już szwedzka ambasada w Bangkoku w Tajlandii. Nie wiadomo, czy będzie interweniować ws. skazanych.

Pornograficzne strony to na Filipinach ogromny biznes. Tysiące dziewcząt pracuje w podobnych „przedsiębiorstwach”. Seks przez internet uznawany jest za pornografię, która jest nielegalna.

Źródło: tvn24.pl

Radykalne działania w walce z pedofilią mają w Rosji szerokie poparcie. Prokurator generalny zareagował na odnotowywane co roku tysiące gwałtów, których ofiarą padają dzieci i młodzież poniżej 16 roku życia, przygotowując projekt ustawy o chemicznej kastracji.

Miedwiediew zaznacza, że na chemiczną kastrację pedofile powinni się decydować dobrowolnie. Przyznaje, że niektórzy prawnicy obawiają się, iż ustawa mogłaby być nadużywana. Podkreśla jednak, że liberalne podejście do walki z pedofilią byłoby absolutnie nie na miejscu.

Wyborcza zagrywka?

Lekarze ostrzegają, iż chronicznie niedofinansowany system opieki medycznej w Rosji w żadnym razie nie jest przygotowany na przeprowadzanie takich specjalistycznych procedur, jak chemiczna kastracja. Jednak krytycy proponowanej ustawy są praktycznie bez szans.

Krytycy zarzucają Miedwiediewowi „populistyczną nagonkę na pedofilów”, której przyświecają cele polityczne w związki z przyszłorocznymi wyborami prezydenckimi w Rosji. Krytyczna wobec Kremla „Nowaja Gazieta” napisała ostatnio, że kiedy polityka zaczyna rozgrywać „kartę pedofilów”, chce odwrócić uwagę od wielu innych problemów w kraju.

Źródło: tvn24.pl

Belgijskie władze sądowe pozytywnie rozpatrzyły dopiero czwartą prośbę o zwolnienie warunkowe Michelle Martin, skazanej w 2004 roku na 30 lat więzienia. Poprzednie trzy wnioski odrzucono.

Zgodnie z ugodą, była żona Marca Dutroux całe 10 lat zwolnienia warunkowego spędzi w francuskim klasztorze. W którym? – to tajemnica.

- To część jej propozycji dotyczącej zwolnienia warunkowego, którą rozważano od jakiegoś czasu i na którą zgodzono się wczoraj – powiedział belgijski minister sprawiedliwości Stefaan De Clerck.

Dodał, że koordynacja jej przewiezienia do Francji może zająć trochę czasu, ale jeśli nie będzie żadnych przeszkód, powinna nastąpić wkrótce.

Najsłynniejszy pedofil-zabójca

54-letni dziś Marc Dutroux jest najbardziej znanym pedofilem-zabójcą w historii. W latach 1995-1996 porwał, torturował i zgwałcił sześć dziewczynek w wieku 8-19 lat. Cztery z jego ofiar zmarły. Skazano go też za zabójstwo wspólnika Bernarda Weinsteina. Odsiaduje teraz karę dożywocia.

W tym samym procesie Michelle Martin skazano na 30 lat więzienia za współudział w zbrodniach męża. Martin była żoną Dutroux w latach 1989-2003. Zarówno ślub, jak i rozwód, wzięli w więzieniu.

Nazwisko Dutroux okryło się tak złą sławą, że co trzeci noszący je Belg wniósł w latach 1996-1998 o jego zmianę.

Źródło: tvn24.pl

Oskarżeni nie pracują. Utrzymują się z opieki społecznej. Ponieważ mają ograniczoną władzę rodzicielską, dzieci widywali podczas weekendów. To właśnie wtedy, w nocy miało dochodzić do zdarzeń objętych aktem oskarżenia.

Do molestowania seksualnego dzieci przez ojca dochodziło, kiedy nie miały one jeszcze ukończonych piętnastu lat. Wtedy też 44-latek wspólnie z 35-letnią żoną mieli kazać swojej małoletniej córce przypatrywać się, jak uprawiają seks – czytamy w Nowej Trybunie Opolskiej.

Oskarżeni nie przyznawali się do winy. Proces w ich sprawie toczył się za zamkniętymi drzwiami.

Dziś 44-latek został uznany winnym i usłyszał wyrok trzech lat więzienia. Sprawa wobec jego żony została umorzona.

Źródło: gazeta.pl

Ekshibicjonista nie miał szczęścia, bo policjanci zainteresowali się nim bliżej. Nie poprzestali na ukaraniu go za obnażanie się, co jest tylko wykroczeniem. Przeszukali jego dom. A tam, w jego komputerze, znaleźli pokaźną kolekcję pornografii. Także dziecięcej. Zabrali mu komputer i inne nośniki danych.

Zboczeńcowi, za samo obnażanie groziłaby najwyżej grzywna lub kara ograniczenia wolności. Za pornografię dziecięcą może trafić za kratki na pięć lat.

Źródło: gazeta.pl

Rzecznik Praw Dziecka Marek Michalak, podczas konferencji prasowej inaugurującej nową odsłonę kampanii „Stop Pedofilom”, ogłosił wypracowane razem z ekspertami z Fundacji Kidprotect.pl propozycje zmian systemowych, zwiększających ochronę dzieci przed przestępczością seksualną:

Zagwarantowanie małoletnim powyżej lat 15 uprawnień do inicjowania postępowań z art. 197 KK

Art 197 KK

§ 1. Kto przemocą, groźbą bezprawną lub podstępem doprowadza inną osobę do obcowania płciowego, podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

§ 2. Jeżeli sprawca, w sposób określony w § 1, doprowadza inną osobę do poddania się innej czynności seksualnej albo wykonania takiej czynności, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Jeżeli sprawca dopuszcza się zgwałcenia:

1) wspólnie z inną osobą,
2) wobec małoletniego poniżej lat 15,
3) wobec wstępnego, zstępnego, przysposobionego, przysposabiającego, brata lub siostry,podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

§ 4. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1-3 działa ze szczególnym okrucieństwem, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5.

Gwałt jest przestępstwem ściganym na wniosek osoby pokrzywdzonej. W przypadku, gdy ofiara nie ukończyła 18 roku życia, następuje dodatkowo przestępstwo z art. 200 §1. KK, które jest ścigane z urzędu. Dziecko, które ukończyło 15 rok życia, nie może jednak samodzielnie dokonywać czynności prawnych takich jak na przykład złożenie wniosku o ściganie. W jego umieniu musi tego dokonać prawny opiekun, najczęściej rodzic. Co jednak jeśli sprawcą zgwałcenia jest członek rodziny? Skoro uznajemy, że osoba powyżej 15 lat może w niektórych sytuacjach odpowiadać przed prawem jak dorosły, to dajmy też młodziezy w tym wieku prawo do inicjowania postępowań za zgwałcenie.

Penalizacja korzystania z prostytucji dziecięcej

Proponujemy wyodrębnienie §3 Art. 199 KK do osobnej jednostki redakcyjnej, czyli art. 199a, który miałby następujące brzmienie:

Art. 199a KK

Kto doprowadza małoletniego do obcowania płciowego lub poddania się innej czynności seksualnej albo do wykonania takiej czynności, nadużywając zaufania lub udzielając mu korzyści majątkowej lub osobistej, albo jej obietnicy, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Obecnie borykamy się ze zjawiskiem prostytucji dziecięcej, np. tzw. galerianek. W przypadku, gdy prostytuujące się dziecko nie ma jeszcze 15 lat, klient takiej prostytutki może odpowiadać karnie z art. 200 KK. Jeśli jednak dziecko ukończyło 15 lat, prawo jest bezradne. Prostytucja w Polsce jako taka nie jest karalna. Wydaje się więc szczególnie niewłaściwe, że osoba korzystająca z usług prostytutki, która np. tydzień wcześniej skończyła 15 lat, zaś to dziecko może odpowiadać przed prawem. Ustawa o postępowaniu w sprawach nieletnich w Art. 4 wymienia uprawianie nierządu jako jeden z przejawów demoralizacji, co oznacza że sąd rodzinny może orzec zastosowanie tzw. środka wychowawczego wobec prostytuującego się dziecka.

Uznanie obcowania płciowego i innych czynności seksualnych z małoletnim poniżej lat 15 za zbrodnię

Art. 200 KK

§ 1. Kto obcuje płciowo z małoletnim poniżej lat 15 lub dopuszcza się wobec takiej osoby innej czynności seksualnej lub doprowadza ją do poddania się takim czynnościom albo do ich wykonania, podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

Statystyki Ministerstwa Sprawiedliwości (ostatnie dostępne na stronie są z 2006 roku) wskazują, że w ciągu roku z Art. 200 KK skazano 718 osób, z czego 400 na karę bezwzględnego pozbawienia wolności, a 318 z zawieszeniem. Spośród tych 718 osób, 6 wyroków było poniżej 6 miesięcy, 93 od 6 miesięcy do roku, 397 od 1 roku do 2 lat, 127 od 2 do 3 lat, 70 od 3 do 5 lat, a 25 powyżej 5 lat pozbawienia wolności.

Dane te wskazują, iż polskie sądy dość łagodnie podchodzą do przestępstwa, które wyrządza ogromną, często nieodwracalną, krzywdę dzieciom. Wielokrotnie proponowano podnoszenie górnej granicy kary, jednak już teraz wynosi ona 12 lat, a średni wyrok to 3 lata więzienia. Rozsądnym rozwiązaniem jest więc raczej podnoszenie granicy dolnej, a uznanie tego przestępstwa za zbrodnię, a nie – jak dotychczas – za występek, powinno być dla sędziów dodatkową wskazówką.

Stworzenie jednolitych standardów formy, treści, sposobu i czasu wyświetlania komunikatów, ostrzegających przed wejściem na strony www zawierające treści pornograficzne

Art. 202 KK

§ 1. Kto publicznie prezentuje treści pornograficzne w taki sposób, że może to narzucić ich odbiór osobie, która tego sobie nie życzy, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 2. Kto małoletniemu poniżej lat 15 prezentuje treści pornograficzne lub udostępnia mu przedmioty mające taki charakter albo rozpowszechnia treści pornograficzne w sposób umożliwiający takiemu małoletniemu zapoznanie się z nimi, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Polskie prawo nie delegalizuje pornografii jako takiej. Konstrukcja Art. 202 §1 i 2. nakłada natomiast na osoby, które chcą rozpowszechniać treści pornograficzne, obowiązek zabezpieczenia ich przed przypadkowym dostępem osób dorosłych, które mogłyby nie życzyć sobie kontaktu z nimi, a także przed dostępem dzieci poniżej 15 roku życia. Obecnie spora część pornografii rozpowszechniana jest przez internet, w którym nie jest możliwe jednoznaczne zweryfikowanie wieku użytkownika. Gdyby interpretować przepis Art. 202 § 2. literalnie, trzeba by więc uznać, iż twórcy wszystkich stron pornograficznych łamią prawo, gdyż rozpowszechniają takie treści w sposób umożliwiający faktycznie dziecku zapoznanie się z nimi. Mamy więc sytuację, w której prawo nakłada na obywatela obowiązek niemożliwy do skutecznego wykonania.

Proponujemy więc, by w Kodeksie karnym wprowadzić delegację ustawową dla Ministra Sprawiedliwości do określenia rozporządzeniem jednolitego wzoru ostrzeżenia, które miałoby być umieszczane na stronach z pornografią. Wiele stron już dziś wprowadziło takie ostrzeżenia, nie wiadomo jednak, czy są one skuteczne prawnie, poza tym często już na tych ostrzeżeniach publikowane są elementy wizualne, które sprawiają, iż ostrzeżenie staje się raczej reklamą znajdującego się za nim serwisu internetowego.

Wprowadzenie całkowitego zakazu posiadania/przechowywania treści pornograficznych z udziałem małoletniego

Art. 202 KK

§ 3. Kto w celu rozpowszechniania produkuje, utrwala lub sprowadza, przechowuje lub posiada albo rozpowszechnia lub publicznie prezentuje treści pornograficzne z udziałem małoletniego albo treści pornograficzne związane z prezentowaniem przemocy lub posługiwaniem się zwierzęciem, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 4. Kto utrwala treści pornograficzne z udziałem małoletniego poniżej lat 15, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 4a. Kto sprowadza, przechowuje lub posiada treści pornograficzne z udziałem małoletniego poniżej lat 15, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 4b. Kto produkuje, rozpowszechnia, prezentuje, przechowuje lub posiada treści pornograficzne przedstawiające wytworzony albo przetworzony wizerunek małoletniego uczestniczącego w czynności seksualnej podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Prawo wprowadza zakaz posiadania i przechowywania pornografii z udziałem osoby, która nie ukończyła 18 roku życia w celu rozpowszechniania oraz całkowity zakaz posiadania i przechowywania pornografii z udziałem osoby poniżej lat 15. Konwencja o prawach dziecka nakłada na Polskę obowiązek ochrony dzieci, czyli osób poniżej 18 rokiem życia, przed wykorzystaniem seksualnym. Również Konwencja Rady Europy z Lanzarote, do ratyfikacji której Polska się przygotowuje, zobowiązuje nas do wprowadzenia całkowitego zakazu posiadania pornografii z udziałem osób niepełnoletnich. Prawo powinno zawierać jedynie wyłączenie odpowiedzialności karnej, gdy dziecko powyżej 15 roku życia posiada treści pornograficzne ze swoim udziałem.

Obowiązkowe stosowanie przez sądy zakazu pracy związanej z opieką nad dziećmi; dożywotniego lub określonego w czasie zakazu zbliżania się lub przebywania w określonych miejscach bądź nakaz oznaczonych działań

Art. 41. KK

§ 1a. Sąd może orzec zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi, na zawsze w razie skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego.

§ 1b. Sąd orzeka zakaz, o którym mowa w § 1a, na zawsze w razie ponownego skazania sprawcy w warunkach określonych w tym przepisie.

Art. 41a KK

§ 1. Sąd może orzec obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego oraz w razie skazania za umyślne przestępstwo z użyciem przemocy, w tym przemocy przeciwko osobie najbliższej; obowiązek lub zakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu.

§ 2. Sąd orzeka obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego; obowiązek lub zakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu.

§ 3. Sąd może orzec obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu na zawsze w razie ponownego skazania sprawcy w warunkach określonych w § 2.

Ciągłe szkolenie sędziów i prokuratorów w zakresie psychologii, pedagogiki, seksuologii i informatyki

Sprawy dotyczące wykorzystania seksualnego dziecka wymagają od wszystkich zaangażowanych w nie dorosłych, szczególnie od prokuratora i sędziego, wyjątkowej wrażliwości z jednej strony, a z drugiej – interdyscyplinarnej wiedzy w zakresie psychologii, pedagogiki, seksuologii oraz, ze względu na to, iż coraz większa część spraw wiąże się z internetem, z informatyki, w tym informatyki śledczej. Poziom tej wiedzy, zwłaszcza wśród prokuratorów coraz bardziej w ostatnim czasie się podnosi. Wciąż jeszcze jest jednak sporo do zrobienia. Konieczna jest tu praca systematyczna i systemowa.

doprecyzowanie zasad wykorzystywania dowodu z opinii biegłych

Art. 193 KPK

§ 1. Jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych, zasięga się opinii biegłego albo biegłych.

Biegłego powołuje się obecnie w trybie Art. 193 KPK. Przewiduje on, że do powołania powinny być spełnione dwie przesłanki: badane przez biegłego okoliczności powinny mieć istotne znaczenie dla sprawy, a także wymagać wiadomości specjalnych, które są niedostępne dla organu prowadzącego postępowanie. Korzystanie z biegłych jest jednak często nadużywane na dwa sposoby:

1. Powołuje się biegłego do ustalenia okoliczności nie wymagających wiedzy specjalnych, np. nie ma potrzeby powoływania biegłego do ustalenia, iż osoba przedstawiona na zdjęciu jest małoletnim poniżej lat 15, jeśli zdjęcie to przedstawia dziecko w wieku przedszkolnym czy wczesnoszkolnym, nie ma również potrzeby ustalania, czy jest to treść pornograficzna, gdy zdjęcie przedstawia na zbliżeniu stosunek osoby dorosłej z dzieckiem. Tym czasem takie opinie często są wykorzystywane w postępowaniach karnych. Jest to marnotrawstwo czasu i pieniędzy.
2. Powołuje się biegłego do ustalenia okoliczności nie mających istotnego znaczenia dla sprawy. Jeśli bowiem na przykład u podejrzanego zabezpieczono kilka tysięcy zdjęć ewidentnie pornograficznych z udziałem małych dzieci, co do których nie ma wątpliwości, że mamy do czynienia z pornografią dziecięcą, a wśród zabezpieczonych zdjęć kilkanaście, czy kilkadziesiąt budzi wątpliwości, to nie ma to istotnego znaczenia dla sprawy, gdyż te zdjęcia ewidentne już i tak pozwalają na postawienia zarzutu posiadania/przechowywania treści pornograficznych z udziałem małoletniego poniżej lat 15 (Art. 202 §4a KK)

Dodatkowym problemem jest to, że przy sformułowaniu “dla rozstrzygniecia sprawy”, w którym użyta jest liczba pojedyńcza, należy domniemywać, iż opinia biegłego może zostać wykorzystana tylko w sprawie, do której biegły został powołany i nie można wykorzystać jej w innym postępowaniu. Tymczasem dziś, w dobie internetu i swobodnej wymiany plików online, bardzo często mamy do czynienia z sytuacjami, gdy prokuratury powołują przy różnych sprawach osobno biegłych do zbadania de facto tego samego zdjęcia. Dopuszczenie wykorzystywania opinii biegłego z jednej sprawy w innej pozwoliłoby oszczędzać czas i pieniądze, zwłaszcza że jeden z wiodących producentów oprogramowania na świecie zaoferował już polskiej policji bezpłatne oprogramowanie do znakowania zdjęć.

Utworzenie rejestru i stały monitoring sprawców przestępstw seksualnych

Dziś bardzo często organy państwa nie wiedzą, co dzieje się ze sprawcami po odbyciu przez nich kary pozbawienia wolności. Jest to ogromnym problemem, jeśli uwzględnimy fakt, iż przestępstwa pedofilskie oraz inne przestępstwa zwiazane z zaburzeniami preferencji seksualnych charakteryzują się wysokim poziomem recydywy. Dlatego postulujemy stworzenie rejestru sprawców przestępstw seksualnych na wzór brytyjski. Dostęp do niego miałyby tylko odpowiednie organy, w odróżnieniu od modelu amerykańskiego. Postulujemy utworzenie rejestru, który nie byłby dostępny publicznie.

Utworzenie w ramach struktur organizacyjnych Policji specjalnej komórki ds. walki z przestępczością seksualną zorganizowanej na wzór Centralnego Biura Śledczego

Walka z przestępczością seksualną wymaga kompleksowej, interdyscyplinarnej wiedzy. Proponujemy stworzenie w ramach policji wydzielonej komórki do walki z tym rodzajem przestępstw, aby zebrać w niej specjalistów z różnych dziedzin. Obecnie zespoły ds. walki z przestępczością seksualną często borykają się z rotacją pracowników, przez co środki przeznaczone na ich szkolenie niekiedy idą na marne. Zespoły te koncentrują się na spektakularnych akcjach przeciwko internautom pobierającym pliki z pornografią dziecięcą z internetu, ale w ostatnim czasie nie odnotowały spektakularnych sukcesów np. w walce z producentami pornografii dziecięcej czy z rozbiciem faktycznej zorganizowanej grupy pedofilskiej. Proponujemy skorzystanie ze sprawdzonej formuły Centralnego Biura Śledczego, którego funkcjonariusze dysponują uprawnieniami wykonawczymi również na poziomie Komendy Głównej Policji, a obecnie mają również osobny budżet. Jesteśmy gotowi do rozmów, by wspierać policję w razie potrzeby w opracowywaniu szczegółowej koncepcji funkcjonowania takiej struktury.

Kodeks karny Art. 191a.

§ 1. Kto utrwala wizerunek nagiej osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej, używając w tym celu wobec niej przemocy, groźby bezprawnej lub podstępu, albo wizerunek nagiej osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej bez jej zgody rozpowszechnia, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Karalne staje się utwalanie z użyciem przemocy, groźby bezprawnej lub podstępu treści pornograficznych lub wizerunku nagiej osoby oraz rozpowszechnianie takich treści bez zgody. Grozi za to od 3 miesięcy do 5 lat więzienia. (Art. 191a §1 KK) W praktyce oznacza to, że karalne jest np. wykonanie zdjęć lub nakręcenie filmu pornograficznego z użyciem przemocy, groźby lub podstępu, nawet jeśli materiały te nie zostaną upublicznione. Karalne jest również upublicznienie tego rodzaju materiałów, jeśli występująca w nich osoba wyraziła zgodę na ich utrwalenie, ale nie wyrażała zgody na rozpowszechnienie. Zgoda taka nie może być domniemana, a przestępstwo to jest ścigane na wniosek pokrzywdzonego.

• Zgwałcenie kwalifikowane

Kodeks karny Art. 197 § 3

Jeżeli sprawca dopuszcza się zgwałcenia:
1) wspólnie z inną osobą,
2) wobec małoletniego poniżej lat 15,
3) wobec wstępnego, zstępnego, przysposobionego, przysposabiającego, brata lub siostry, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

Gwałt zbiorowy, gwałt na osobie poniżej lat 15 oraz zgwałcenie innego członka rodziny stają się zbrodnią, czyli nie można orzec za nie kary mniejszej niż 3 lata pozbawienia wolności.

• Uwodzenie dzieci

Kodeks karny Art. 200a.

§ 1. Kto w celu popełnienia przestępstwa określonego w art. 197 § 3 pkt 2 lub art. 200, jak również produkowania lub utrwalania treści pornograficznych, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnej nawiązuje kontakt z małoletnim poniżej lat 15, zmierzając, za pomocą wprowadzenia go w błąd, wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania sytuacji albo przy użyciu groźby bezprawnej, do spotkania z nim, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Kto za pośrednictwem systemu teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnej małoletniemu poniżej lat 15 składa propozycję obcowania płciowego, poddania się lub wykonania innej czynności seksualnej lub udziału w produkowaniu lub utrwalaniu treści pornograficznych, i zmierza do jej realizacji, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

W kodeksie karnym pojawia się zupełnie nowy rodzaj przestępstwa. Karze będzie podlegać osoba, która np. za pośrednictwem internetu albo telefonii komórkowej nawiązuje kontakt z dzieckiem poniżej lat 15 i działając w celu popełnienia przestępstwa zgwałcenia, molestowania seksualnego lub produkowania i utrwalania pornografii dziecięcej podejmuje działania zmierzające do spotkania lub realizacji tego celu w innej formie. Do tej pory policja mogła podejmować działania tylko wtedy, gdy doszło do molestowania seksualnego dziecka, nowe prawo pozwala jej zareagować, zanim dziecko zostanie skrzywdzone. Co ważne – policja otrzymuje uprawnienia do stosowania działań operacyjnych w takich sprawach.

• Pochwalanie pedofilii

Kodeks karny Art. 200b.

Kto publicznie propaguje lub pochwala zachowania o charakterze pedofilskim, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

W kodeksie karnym pojawia się nowy typ przestępstwa, jakim jest publiczne (a więc np. w środkach masowego przekazu, w internecie, w trakcie zgromadzeń publicznych) pochwalanie lub propagowanie zachowań o charakterze pedofilskim. Oznacza to na przykład, że wszelkie strony www, na których pojawiały się wypowiedzi, sugerujące, iż obcowanie płciowe z dziećmi jest zjawiskiem pozytywnym, stają się nielegalne.

• Terapia sprawców

Kodeks karny Art. 95a

§ 1. Skazując sprawcę na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo skierowane przeciwko wolności seksualnej, popełnione w zwiazku z zaburzeniami preferencji seksualnych, sąd może orzec umieszczenie sprawcy, po odbyciu tej kary, w zakładzie zamkniętym albo skierowanie go na leczenie ambulatoryjne, w celu przeprowadzenia terapii farmakologicznej lub psychoterapii, zmierzających do zapobieżenia ponownemu popełnieniu takiego przestępstwa, w tym w szczególności poprzez obniżenie zaburzonego popędu seksualnego sprawcy. Terapii farmakologicznej nie stosuje się, jeżeli jej przeprowadzenie spowodowałoby niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia skazanego.

§1a. Sąd orzeka umieszczenie sprawcy, o którym mowa w § 1, skazanego za przestępstwo określone w art. 197 § 3 pkt 2 lub 3 w zakładzie zamkniętym albo skierowanie go na leczenie ambulatoryjne.

§ 2. W okresie do 6 miesięcy przed przewidywanym warunkowym zwolnieniem lub przed wykonaniem kary sąd ustala:
1) potrzebę i sposób wykonywania orzeczonego środka, o którym mowa w § 1,
2) sposób wykonywania orzeczonego środka, o którym mowa w § 1a.

W przypadku skazania za przestępstwo na tle seksualnym i zdiagnozowaniu, że sprawca ma zaburzenia preferencji seksualnych, sprawca ten może zostać skierowany przez sąd, na przymusowe leczenie po odbyciu kary. W zależności od potrzeb leczenie może odbywać się w zakładzie zamkniętym lub ambulatoryjnie. Obejmuje ono psychoterapię oraz terapię farmakologiczną polegającą na podawaniu leków, które, najczęściej poprzez regulację poziomu hormonów, obniżają poziom popędu seksualnego. Na 6 miesięcy przed końcem odbywania kary sąd podejmuje decyzję o skierowaniu na przymusowe leczenie ambulatoryjne lub w zakładzie zamkniętym, już po odbyciu kary.

8 czerwca 2010 roku to dzień, gdy w życie wchodzi kolejna poważna nowelizacja kodeksu karnego oraz innych aktów prawnych, związana z przestępstwami przeciwko wolności seksualnej i obyczajności na szkodę dziecka. Za sprawą tej nowelizacji w polskim prawie pojawiają się zupełnie nowe rodzaje czynów zabronionych oraz nowe rozwiązania. Wśród wprowadzonych zmian są zarówno takie, o które instytucje zajmujące się walką z pornografią dziecięcą i molestowaniem dzieci walczyły, jak i takie, które budzą pewne wątpliwości prawne. Warto prześledzić zatem, jak po 8 czerwca będzie od strony prawnej wyglądać kwestia walki z wykorzystaniem seksualnym dzieci, a także kilka innych nowinek.

Terapia sprawców

Kodeks karny Art. 95a

§ 1. Skazując sprawcę na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo skierowane przeciwko wolności seksualnej, popełnione w zwiazku z zaburzeniami preferencji seksualnych, sąd może orzec umieszczenie sprawcy, po odbyciu tej kary, w zakładzie zamkniętym albo skierowanie go na leczenie ambulatoryjne, w celu przeprowadzenia terapii farmakologicznej lub psychoterapii, zmierzających do zapobieżenia ponownemu popełnieniu takiego przestępstwa, w tym w szczególności poprzez obniżenie zaburzonego popędu seksualnego sprawcy. Terapii farmakologicznej nie stosuje się, jeżeli jej przeprowadzenie spowodowałoby niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia skazanego.

§1a. Sąd orzeka umieszczenie sprawcy, o którym mowa w § 1, skazanego za przestępstwo określone w art. 197 § 3 pkt 2 lub 3 w zakładzie zamkniętym albo skierowanie go na leczenie ambulatoryjne.

§ 2. W okresie do 6 miesięcy przed przewidywanym warunkowym zwolnieniem lub przed wykonaniem kary sąd ustala:

1) potrzebę i sposób wykonywania orzeczonego środka, o którym mowa w § 1,

2) sposób wykonywania orzeczonego środka, o którym mowa w § 1a.

W przypadku skazania za przestępstwo na tle seksualnym i zdiagnozowaniu, że sprawca ma zaburzenia preferencji seksualnych, sprawca ten może zostać skierowany przez sąd, na przymusowe leczenie po odbyciu kary. W zależności od potrzeb leczenie może odbywać się w zakładzie zamkniętym lub ambulatoryjnie. Obejmuje ono psychoterapię oraz terapię farmakologiczną polegającą na podawaniu leków, które, najczęściej poprzez regulację poziomu hormonów, obniżają poziom popędu seksualnego. Na 6 miesięcy przed końcem odbywania kary sąd podejmuje decyzję o skierowaniu na przymusowe leczenie ambulatoryjne lub w zakładzie zamkniętym, już po odbyciu kary.

Pornografia bez zgody występującego

Kodeks karny Art. 191a.

§ 1. Kto utrwala wizerunek nagiej osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej, używając w tym celu wobec niej przemocy, groźby bezprawnej lub podstępu, albo wizerunek nagiej osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej bez jej zgody rozpowszechnia, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Karalne staje się utwalanie z użyciem przemocy, groźby bezprawnej lub podstępu treści pornograficznych lub wizerunku nagiej osoby oraz rozpowszechnianie takich treści bez zgody tej osoby.

W praktyce oznacza to, że karalne jest np. wykonanie zdjęć lub nakręcenie filmu pornograficznego z użyciem przemocy, groźby lub podstępu, nawet jeśli materiały te nie zostaną upublicznione. Karalne jest również upublicznienie tego rodzaju materiałów, jeśli występująca w nich osoba wyraziła zgodę na ich utrwalenie, ale nie wyrażała zgody na rozpowszechnienie. Zgoda taka nie może być domniemana, a przestępstwo to jest ścigane na wniosek pokrzywdzonego.

Moim zdaniem przepis ten, choć słuszny co do idei, jest jednak dyskusyjny, może bowiem rodzić wiele nadużyć. Wyobraźmy sobie bowiem taką sytuację: Oto para w trakcie trwania związku nagrywa kamerą cyfrową swoją aktywność seksualną, po czym decydują się umieścić go na jednym z popularnych serwisów przeznaczonych do publikacji amatorskich nagrań pornograficznych. Oczywiście fizycznie nagrania dokonuje jedno z nich, wszak trudno razem uruchamiać kamerę. Jedno z nich również dokonuje fizycznie publikacji w sieci. Wszystko jest dobrze do czasu, gdy rozstaną się w ostrym sporze. Trudno spodziewać się, by przed publikacją oboje podpisali sobie nawzajem oświadczenia o zgodzie na to. Po rozstaniu może się więc zdarzyć, iż jedno z nich uzna, że zgody nie dawało i złoży wniosek o ściganie, wpędzając ex-partnera w spore kłopoty.

Zgwałcenie kwalifikowane

Kodeks karny Art. 197 § 3

Jeżeli sprawca dopuszcza się zgwałcenia:

1) wspólnie z inną osobą,

2) wobec małoletniego poniżej lat 15,

3) wobec wstępnego, zstępnego, przysposobionego, przysposabiającego, brata lub siostry,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

Gwałt zbiorowy, gwałt na osobie poniżej lat 15 oraz zgwałcenie innego członka rodziny stają się zbrodnią, czyli nie można orzec za nie kary mniejszej niż 3 lata pozbawienia wolności.

Obcowanie płciowe i inne czynności seksualne z dzieckiem

Kodeks karny Art. 200. (81)

§ 1. Kto obcuje płciowo z małoletnim poniżej lat 15 lub dopuszcza się wobec takiej osoby innej czynności seksualnej lub doprowadza ją do poddania się takim czynnościom albo do ich wykonania,

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto w celu zaspokojenia seksualnego prezentuje małoletniemu poniżej lat 15 wykonanie czynności seksualnej.

Jako “obcowanie płciowe” w rozumieniu tego przepisu traktuje się stosunek waginalny, oralny i analny, zaś “inne czynności seksualne” to wszelkie formy aktywności o charakterze seksualnym, w których następuje kontakt fizyczny sprawcy z ciałem ofiary takie jak na przykład obmacywanie, stymulacja narządów płciowych ręką czy stosunek międzyudowy.

O ile treść §1. nie budzi zasadniczo wątpliwości, o tyle § 2. jest już bardziej dyskusyjny. Trudno domniemywać, co ustawodawca chciał osiągnąć tym zapisem. Jeśli chodziło o penalizację np. pokazów masturbacji w kamerkach online, to ściganie takich zachowań jest bardzo trudne dowodowo. Przekaz video ma bowiem character strumieniowy, trudno zaś oczekiwać, iż dziecko, przewidując takie sytuacje, zainstaluje oprogramowanie rejestrujące przekaz strumieniowy i dokona jego rejestracji w sposób umożliwiający wykorzystanie tego na potrzeby dowodowe w postępowaniu karnym. Jeśli zaś celem ustawodawcy było ściganie ekshibicjonistów obnażających się przed dziećmi, to należy pamiętać, iż znamiona czynu zabronionego zostaną wyczerpane, gdy sprawca np. będzie się onanizować. Jeśli jednak poprzestanie na obnażeniu się, to popełni jedynie wykroczenie ścigane z Art. 140 Kodeksu wykroczeń (“Kto publicznie dopuszcza się nieobyczajnego wybryku, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 1.500 złotych albo karze nagany”), przy czym istotne do oceny karalności będzie to, czy zdarzenie wystąpiło w miejscu publicznym.

Uwodzenie dzieci

Kodeks karny Art. 200a.

§ 1. Kto w celu popełnienia przestępstwa określonego w art. 197 § 3 pkt 2 lub art. 200, jak również produkowania lub utrwalania treści pornograficznych, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnej nawiązuje kontakt z małoletnim poniżej lat 15, zmierzając, za pomocą wprowadzenia go w błąd, wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania sytuacji albo przy użyciu groźby bezprawnej, do spotkania z nim, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Kto za pośrednictwem systemu teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnej małoletniemu poniżej lat 15 składa propozycję obcowania płciowego, poddania się lub wykonania innej czynności seksualnej lub udziału w produkowaniu lub utrwalaniu treści pornograficznych, i zmierza do jej realizacji, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

W kodeksie karnym pojawia się zupełnie nowy rodzaj przestępstwa. Karze będzie podlegać osoba, która np. za pośrednictwem internetu albo telefonii komórkowej nawiązuje kontakt z dzieckiem poniżej lat 15 i działając w celu popełnienia przestępstwa zgwałcenia, molestowania seksualnego lub produkowania i utrwalania pornografii dziecięcej podejmuje działania zmierzające do spotkania lub realizacji tego celu w innej formie.

Do tej pory policja mogła podejmować działania tylko wtedy, gdy doszło do molestowania seksualnego dziecka. Nowe prawo pozwala nie tylko zareagować, ale i karać, zanim dziecko zostanie skrzywdzone.

Co ważne – policja otrzymuje uprawnienia do stosowania działań operacyjnych w takich sprawach. W nowelizacji art. 200a dopisany bowiem został do listy artykułów kodeksu karnego wymienionych w art. 19 Ustawy o policji, czyli w katalogu przestępstw w przypadku których policji wolno stosować techniki operacyjne.

Nie oznacza to wcale, że policjanci zaczną masowo udawać dzieci na czatach, by na tej podstawie procurator stawiał komukolwiek zarzuty. Przepis mówi jasno, że musi nastąpić kontakt z dzieckiem. Taka prowokacja może natomiast służyć wytypowaniu osoby, wobec której zastosowane zostaną środki techniki operacyjnej. Dopiero, gdy ta osoba nawiąże kontakt z dzieckiem, złoży mu propozycję i podejmie działania zmierzające do spotkania, będzie można interweniować. Ważne jednak, że interwencja ta może nastąpić, zanim dojdzie do spotkania z dzieckiem i jego skrzywdzenia.

Pochwalanie pedofilii

Kodeks karny Art. 200b.

Kto publicznie propaguje lub pochwala zachowania o charakterze pedofilskim, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

W kodeksie karnym pojawia się jeszcze jeden nowy typ przestępstwa, jakim jest publiczne (a więc np. w środkach masowego przekazu, w internecie, w trakcie zgromadzeń publicznych) pochwalanie lub propagowanie zachowań o charakterze pedofilskim. Oznacza to na przykład, że wszelkie strony www, na których pojawiały się wypowiedzi, sugerujące, iż obcowanie płciowe z dziećmi jest zjawiskiem pozytywnym, stają się nielegalne, a ich twórcy mogą zostać pociągnięci do odpowiedzialności karnej.

Prezentowanie pornografii

Kodeks karny Art. 202. (82)

§ 1. Kto publicznie prezentuje treści pornograficzne w taki sposób, że może to narzucić ich odbiór osobie, która tego sobie nie życzy, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 2. Kto małoletniemu poniżej lat 15 prezentuje treści pornograficzne lub udostępnia mu przedmioty mające taki charakter albo rozpowszechnia treści pornograficzne w sposób umożliwiający takiemu małoletniemu zapoznanie się z nimi, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Polskie prawo nie delegalizuje pornografii jako takiej. Wprowadza jednak zasadę, iż treści tego rodzaju mają być rozpowszechniane w taki sposób, by nie narażało to na kontakt z nimi osób, które sobie tego nie życzą. Warto zwrócić uwagę na konstrukcję zapisu §1.: “że mogłoby to narzucić ich odbiór”. Oznacza to, że nie musi dojść do faktycznego narzucenia odbioru, nie jest potrzebna skarga osoby, która wbrew swojej woli została narażona na kontakt z pornografią. Wystarczy fakt nieskutecznego zabezpieczenia przez osobę publicznie prezentującą.

Szczególnym ograniczeniem jest zapis §2. przewidujący wyższą karę w przypadku prezentowania pornografii osobie, która nie ukończyła 15 roku życia lub rozpowszechnainie pornografii bez skutecznego zabezpieczenia. Ustawodawca nie definiuje jednak, w jaki sposób osoba rozpowszechniająca miałaby zabezpieczyć treści przed dostępem dzieci, a wiemy, że na przykład w przypadku sieci internet trudno o jednoznaczną identyfikację użytkownika oraz weryfikację jego wieku.

Warto zwrócić uwagę, iż ustawodawca nie definiuje na potrzeby kodeksu karnego pojęcia “treści pornograficznych”.

Pornografia kwalifikowana

Kodeks karny Art. 202

§3. Kto w celu rozpowszechniania produkuje, utrwala lub sprowadza, przechowuje lub posiada albo rozpowszechnia lub publicznie prezentuje treści pornograficzne z udziałem małoletniego albo treści pornograficzne związane z prezentowaniem przemocy lub posługiwaniem się zwierzęciem,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 4. Kto utrwala treści pornograficzne z udziałem małoletniego poniżej lat 15,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 4a.  Kto sprowadza, przechowuje lub posiada treści pornograficzne z udziałem małoletniego poniżej lat 15,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 4b. Kto produkuje, rozpowszechnia, prezentuje, przechowuje lub posiada treści pornograficzne przedstawiające wytworzony albo przetworzony wizerunek małoletniego uczestniczącego w czynności seksualnej

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 5. Sąd może orzec przepadek narzędzi lub innych przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstw określonych w § 1-4b, chociażby nie stanowiły własności sprawcy.

Polskie prawo przewiduje karalność rozpowszechniania, a także posiadania, przechowywania, utrwalania, produkowania i sprowadzania w celu rozpowszechniania pornografii zoofilskiej, pornografii z elementami przemocy, przy czym moim zdaniem należy tu rozumieć faktyczną przemoc, a nie jej inscenizację, a także pornografii z udziałem osoby poniżej 18 roku życia.

Warto tu tak “po ludzku” wytłumaczyć, co oznaczają poszczególne, wymienione w §3. i kolejnych, czyny. Posiadanie jest czynem intencjonalnym, zaś przechowywanie nie. W przypadku komputerów – automatyczne zapisanie się zdjęcia w pamięci podręcznej oznacza przechowywanie, zaś świadome zapisanie pliku na dysk – posiadanie. Utrwala ten, kto trzyma kamerę czy aparat, zaś produkuje ten, kto np. powiela, przygotowuje okładki płyt, nagrywa na nośniki. Rozpowszechnienie oznacza uczynienie dostępnym dla nieoznaczonej grupy odbiorców. Sprowadzenie zaś powinno wiązać się z przekroczeniem przez materiał granicy państwowej.

Nawet na własny użytek nie wolno utwalać, posiadać, przechowywać ani sprowadzać treści pornograficznych z użyciem osoby, która nie ukończyła 15 roku życia.

Art. 202 §3, 4 i 4a mówiły o treściach pornograficznych z udziałem małoletniego bądź małoletniego poniżej lat 15. Oznacza to, iż dotyczyły takich treści, w których wytworzeniu brało udział dziecko jako osoba uwieczniana. Można więc tu mówić o filmach, czy zdjęciach. Art. 202 § 4b dotyczy zaś osobnej kategorii pornografii dziecięcej, czyli materiałów opartych na wytworzonym lub przetworzonym wizerunku dziecka, np. kolaży, fotomontaży, rysunków, grafik i animacji 3D.

Warto pamiętać, iż Art. 202 to jeden z nielicznych w kodeksie karnym, w przypadku którego sąd może orzec przepadek mienia służącego do popełnienia czynu, nawet jeśli nie jest ono własnością sprawcy.

8 czerwca 2010 roku to dzień, gdy w życie wchodzi kolejna poważna nowelizacja kodeksu karnego oraz innych aktów prawnych, związana z przestępstwami przeciwko wolności seksualnej i obyczajności na szkodę dziecka. Za sprawą tej nowelizacji w polskim prawie pojawiają się zupełnie nowe rodzaje czynów zabronionych oraz nowe rozwiązania. Wśród wprowadzonych zmian są zarówno takie, o które instytucje zajmujące się walką z pornografią dziecięcą i molestowaniem dzieci walczyły, jak i takie, które budzą pewne wątpliwości prawne. Warto prześledzić zatem, jak po 8 czerwca będzie od strony prawnej wyglądać kwestia walki z wykorzystaniem seksualnym dzieci, a także kilka innych nowinek.

Terapia sprawców

Kodeks karny Art. 95a

§ 1. Skazując sprawcę na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo skierowane przeciwko wolności seksualnej, popełnione w zwiazku z zaburzeniami preferencji seksualnych, sąd może orzec umieszczenie sprawcy, po odbyciu tej kary, w zakładzie zamkniętym albo skierowanie go na leczenie ambulatoryjne, w celu przeprowadzenia terapii farmakologicznej lub psychoterapii, zmierzających do zapobieżenia ponownemu popełnieniu takiego przestępstwa, w tym w szczególności poprzez obniżenie zaburzonego popędu seksualnego sprawcy. Terapii farmakologicznej nie stosuje się, jeżeli jej przeprowadzenie spowodowałoby niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia skazanego.

§1a. Sąd orzeka umieszczenie sprawcy, o którym mowa w § 1, skazanego za przestępstwo określone w art. 197 § 3 pkt 2 lub 3 w zakładzie zamkniętym albo skierowanie go na leczenie ambulatoryjne.

§ 2. W okresie do 6 miesięcy przed przewidywanym warunkowym zwolnieniem lub przed wykonaniem kary sąd ustala:

1) potrzebę i sposób wykonywania orzeczonego środka, o którym mowa w § 1,

2) sposób wykonywania orzeczonego środka, o którym mowa w § 1a.

W przypadku skazania za przestępstwo na tle seksualnym i zdiagnozowaniu, że sprawca ma zaburzenia preferencji seksualnych, sprawca ten może zostać skierowany przez sąd, na przymusowe leczenie po odbyciu kary. W zależności od potrzeb leczenie może odbywać się w zakładzie zamkniętym lub ambulatoryjnie. Obejmuje ono psychoterapię oraz terapię farmakologiczną polegającą na podawaniu leków, które, najczęściej poprzez regulację poziomu hormonów, obniżają poziom popędu seksualnego. Na 6 miesięcy przed końcem odbywania kary sąd podejmuje decyzję o skierowaniu na przymusowe leczenie ambulatoryjne lub w zakładzie zamkniętym, już po odbyciu kary.

Pornografia bez zgody występującego

Kodeks karny Art. 191a.

§ 1. Kto utrwala wizerunek nagiej osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej, używając w tym celu wobec niej przemocy, groźby bezprawnej lub podstępu, albo wizerunek nagiej osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej bez jej zgody rozpowszechnia, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Karalne staje się utwalanie z użyciem przemocy, groźby bezprawnej lub podstępu treści pornograficznych lub wizerunku nagiej osoby oraz rozpowszechnianie takich treści bez zgody tej osoby.

W praktyce oznacza to, że karalne jest np. wykonanie zdjęć lub nakręcenie filmu pornograficznego z użyciem przemocy, groźby lub podstępu, nawet jeśli materiały te nie zostaną upublicznione. Karalne jest również upublicznienie tego rodzaju materiałów, jeśli występująca w nich osoba wyraziła zgodę na ich utrwalenie, ale nie wyrażała zgody na rozpowszechnienie. Zgoda taka nie może być domniemana, a przestępstwo to jest ścigane na wniosek pokrzywdzonego.

Moim zdaniem przepis ten, choć słuszny co do idei, jest jednak dyskusyjny, może bowiem rodzić wiele nadużyć. Wyobraźmy sobie bowiem taką sytuację: Oto para w trakcie trwania związku nagrywa kamerą cyfrową swoją aktywność seksualną, po czym decydują się umieścić go na jednym z popularnych serwisów przeznaczonych do publikacji amatorskich nagrań pornograficznych. Oczywiście fizycznie nagrania dokonuje jedno z nich, wszak trudno razem uruchamiać kamerę. Jedno z nich również dokonuje fizycznie publikacji w sieci. Wszystko jest dobrze do czasu, gdy rozstaną się w ostrym sporze. Trudno spodziewać się, by przed publikacją oboje podpisali sobie nawzajem oświadczenia o zgodzie na to. Po rozstaniu może się więc zdarzyć, iż jedno z nich uzna, że zgody nie dawało i złoży wniosek o ściganie, wpędzając ex-partnera w spore kłopoty.

Zgwałcenie kwalifikowane

Kodeks karny Art. 197 § 3

Jeżeli sprawca dopuszcza się zgwałcenia:

1) wspólnie z inną osobą,

2) wobec małoletniego poniżej lat 15,

3) wobec wstępnego, zstępnego, przysposobionego, przysposabiającego, brata lub siostry,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

Gwałt zbiorowy, gwałt na osobie poniżej lat 15 oraz zgwałcenie innego członka rodziny stają się zbrodnią, czyli nie można orzec za nie kary mniejszej niż 3 lata pozbawienia wolności.

Obcowanie płciowe i inne czynności seksualne z dzieckiem

Kodeks karny Art. 200. (81)

§ 1. Kto obcuje płciowo z małoletnim poniżej lat 15 lub dopuszcza się wobec takiej osoby innej czynności seksualnej lub doprowadza ją do poddania się takim czynnościom albo do ich wykonania,

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto w celu zaspokojenia seksualnego prezentuje małoletniemu poniżej lat 15 wykonanie czynności seksualnej.

Jako “obcowanie płciowe” w rozumieniu tego przepisu traktuje się stosunek waginalny, oralny i analny, zaś “inne czynności seksualne” to wszelkie formy aktywności o charakterze seksualnym, w których następuje kontakt fizyczny sprawcy z ciałem ofiary takie jak na przykład obmacywanie, stymulacja narządów płciowych ręką czy stosunek międzyudowy.

O ile treść §1. nie budzi zasadniczo wątpliwości, o tyle § 2. jest już bardziej dyskusyjny. Trudno domniemywać, co ustawodawca chciał osiągnąć tym zapisem. Jeśli chodziło o penalizację np. pokazów masturbacji w kamerkach online, to ściganie takich zachowań jest bardzo trudne dowodowo. Przekaz video ma bowiem character strumieniowy, trudno zaś oczekiwać, iż dziecko, przewidując takie sytuacje, zainstaluje oprogramowanie rejestrujące przekaz strumieniowy i dokona jego rejestracji w sposób umożliwiający wykorzystanie tego na potrzeby dowodowe w postępowaniu karnym. Jeśli zaś celem ustawodawcy było ściganie ekshibicjonistów obnażających się przed dziećmi, to należy pamiętać, iż znamiona czynu zabronionego zostaną wyczerpane, gdy sprawca np. będzie się onanizować. Jeśli jednak poprzestanie na obnażeniu się, to popełni jedynie wykroczenie ścigane z Art. 140 Kodeksu wykroczeń (“Kto publicznie dopuszcza się nieobyczajnego wybryku, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 1.500 złotych albo karze nagany”), przy czym istotne do oceny karalności będzie to, czy zdarzenie wystąpiło w miejscu publicznym.

Uwodzenie dzieci

Kodeks karny Art. 200a.

§ 1. Kto w celu popełnienia przestępstwa określonego w art. 197 § 3 pkt 2 lub art. 200, jak również produkowania lub utrwalania treści pornograficznych, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnej nawiązuje kontakt z małoletnim poniżej lat 15, zmierzając, za pomocą wprowadzenia go w błąd, wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania sytuacji albo przy użyciu groźby bezprawnej, do spotkania z nim, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Kto za pośrednictwem systemu teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnej małoletniemu poniżej lat 15 składa propozycję obcowania płciowego, poddania się lub wykonania innej czynności seksualnej lub udziału w produkowaniu lub utrwalaniu treści pornograficznych, i zmierza do jej realizacji, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

W kodeksie karnym pojawia się zupełnie nowy rodzaj przestępstwa. Karze będzie podlegać osoba, która np. za pośrednictwem internetu albo telefonii komórkowej nawiązuje kontakt z dzieckiem poniżej lat 15 i działając w celu popełnienia przestępstwa zgwałcenia, molestowania seksualnego lub produkowania i utrwalania pornografii dziecięcej podejmuje działania zmierzające do spotkania lub realizacji tego celu w innej formie.

Do tej pory policja mogła podejmować działania tylko wtedy, gdy doszło do molestowania seksualnego dziecka. Nowe prawo pozwala nie tylko zareagować, ale i karać, zanim dziecko zostanie skrzywdzone.

Co ważne – policja otrzymuje uprawnienia do stosowania działań operacyjnych w takich sprawach. W nowelizacji art. 200a dopisany bowiem został do listy artykułów kodeksu karnego wymienionych w art. 19 Ustawy o policji, czyli w katalogu przestępstw w przypadku których policji wolno stosować techniki operacyjne.

Nie oznacza to wcale, że policjanci zaczną masowo udawać dzieci na czatach, by na tej podstawie procurator stawiał komukolwiek zarzuty. Przepis mówi jasno, że musi nastąpić kontakt z dzieckiem. Taka prowokacja może natomiast służyć wytypowaniu osoby, wobec której zastosowane zostaną środki techniki operacyjnej. Dopiero, gdy ta osoba nawiąże kontakt z dzieckiem, złoży mu propozycję i podejmie działania zmierzające do spotkania, będzie można interweniować. Ważne jednak, że interwencja ta może nastąpić, zanim dojdzie do spotkania z dzieckiem i jego skrzywdzenia.

Pochwalanie pedofilii

Kodeks karny Art. 200b.

Kto publicznie propaguje lub pochwala zachowania o charakterze pedofilskim, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

W kodeksie karnym pojawia się jeszcze jeden nowy typ przestępstwa, jakim jest publiczne (a więc np. w środkach masowego przekazu, w internecie, w trakcie zgromadzeń publicznych) pochwalanie lub propagowanie zachowań o charakterze pedofilskim. Oznacza to na przykład, że wszelkie strony www, na których pojawiały się wypowiedzi, sugerujące, iż obcowanie płciowe z dziećmi jest zjawiskiem pozytywnym, stają się nielegalne, a ich twórcy mogą zostać pociągnięci do odpowiedzialności karnej.

Prezentowanie pornografii

Kodeks karny Art. 202. (82)

§ 1. Kto publicznie prezentuje treści pornograficzne w taki sposób, że może to narzucić ich odbiór osobie, która tego sobie nie życzy, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 2. Kto małoletniemu poniżej lat 15 prezentuje treści pornograficzne lub udostępnia mu przedmioty mające taki charakter albo rozpowszechnia treści pornograficzne w sposób umożliwiający takiemu małoletniemu zapoznanie się z nimi, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Polskie prawo nie delegalizuje pornografii jako takiej. Wprowadza jednak zasadę, iż treści tego rodzaju mają być rozpowszechniane w taki sposób, by nie narażało to na kontakt z nimi osób, które sobie tego nie życzą. Warto zwrócić uwagę na konstrukcję zapisu §1.: “że mogłoby to narzucić ich odbiór”. Oznacza to, że nie musi dojść do faktycznego narzucenia odbioru, nie jest potrzebna skarga osoby, która wbrew swojej woli została narażona na kontakt z pornografią. Wystarczy fakt nieskutecznego zabezpieczenia przez osobę publicznie prezentującą.

Szczególnym ograniczeniem jest zapis §2. przewidujący wyższą karę w przypadku prezentowania pornografii osobie, która nie ukończyła 15 roku życia lub rozpowszechnainie pornografii bez skutecznego zabezpieczenia. Ustawodawca nie definiuje jednak, w jaki sposób osoba rozpowszechniająca miałaby zabezpieczyć treści przed dostępem dzieci, a wiemy, że na przykład w przypadku sieci internet trudno o jednoznaczną identyfikację użytkownika oraz weryfikację jego wieku.

Warto zwrócić uwagę, iż ustawodawca nie definiuje na potrzeby kodeksu karnego pojęcia “treści pornograficznych”.

Pornografia kwalifikowana

Kodeks karny Art. 202

§3. Kto w celu rozpowszechniania produkuje, utrwala lub sprowadza, przechowuje lub posiada albo rozpowszechnia lub publicznie prezentuje treści pornograficzne z udziałem małoletniego albo treści pornograficzne związane z prezentowaniem przemocy lub posługiwaniem się zwierzęciem,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 4. Kto utrwala treści pornograficzne z udziałem małoletniego poniżej lat 15,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 4a.  Kto sprowadza, przechowuje lub posiada treści pornograficzne z udziałem małoletniego poniżej lat 15,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 4b. Kto produkuje, rozpowszechnia, prezentuje, przechowuje lub posiada treści pornograficzne przedstawiające wytworzony albo przetworzony wizerunek małoletniego uczestniczącego w czynności seksualnej

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 5. Sąd może orzec przepadek narzędzi lub innych przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstw określonych w § 1-4b, chociażby nie stanowiły własności sprawcy.

Polskie prawo przewiduje karalność rozpowszechniania, a także posiadania, przechowywania, utrwalania, produkowania i sprowadzania w celu rozpowszechniania pornografii zoofilskiej, pornografii z elementami przemocy, przy czym moim zdaniem należy tu rozumieć faktyczną przemoc, a nie jej inscenizację, a także pornografii z udziałem osoby poniżej 18 roku życia.

Warto tu tak “po ludzku” wytłumaczyć, co oznaczają poszczególne, wymienione w §3. i kolejnych, czyny. Posiadanie jest czynem intencjonalnym, zaś przechowywanie nie. W przypadku komputerów – automatyczne zapisanie się zdjęcia w pamięci podręcznej oznacza przechowywanie, zaś świadome zapisanie pliku na dysk – posiadanie. Utrwala ten, kto trzyma kamerę czy aparat, zaś produkuje ten, kto np. powiela, przygotowuje okładki płyt, nagrywa na nośniki. Rozpowszechnienie oznacza uczynienie dostępnym dla nieoznaczonej grupy odbiorców. Sprowadzenie zaś powinno wiązać się z przekroczeniem przez materiał granicy państwowej.

Nawet na własny użytek nie wolno utwalać, posiadać, przechowywać ani sprowadzać treści pornograficznych z użyciem osoby, która nie ukończyła 15 roku życia.

Art. 202 §3, 4 i 4a mówiły o treściach pornograficznych z udziałem małoletniego bądź małoletniego poniżej lat 15. Oznacza to, iż dotyczyły takich treści, w których wytworzeniu brało udział dziecko jako osoba uwieczniana. Można więc tu mówić o filmach, czy zdjęciach. Art. 202 § 4b dotyczy zaś osobnej kategorii pornografii dziecięcej, czyli materiałów opartych na wytworzonym lub przetworzonym wizerunku dziecka, np. kolaży, fotomontaży, rysunków, grafik i animacji 3D.

Warto pamiętać, iż Art. 202 to jeden z nielicznych w kodeksie karnym, w przypadku którego sąd może orzec przepadek mienia służącego do popełnienia czynu, nawet jeśli nie jest ono własnością sprawcy.

ZACHOWANIA AUTODESTRUKCYJNE
(próby samobójcze, samookaleczenia, zaburzenia jedzenia, uzależnienia, prostytucja)

INNE
• izolowanie się, wycofywanie
• ucieczki z domu
• powtarzanie, że jest zły/zła brudny/brudna
• dolegliwości fizyczne – bóle głowy, brzucha, nudności
• izolowanie dziecka przez rodzinę od znajomych, rówieśników
• posiadanie pieniędzy z niewiadomych źródeł

• mów do dziecka będąc na jego wysokości, nie przez biurko
• zabierz je do lekarza w razie bólu lub podejrzanych siniaków
• powtarzaj, że zawsze winny jest dorosły
• pokaż, że jest odważne i dobrze robi, mówiąc Ci o tym
• powiedz, że to spotyka wiele dzieci i każdy w jego sytuacji by się bał i czuł źle
• powiedz, że pomożesz mu w tej sytuacji
• wyjaśnij, co zrobisz i co się stanie
• używaj prostych zdań
• zrób notatkę z rozmowy

Czego nie mówić/nie robić:

• nie obiecuj, że od teraz wszystko będzie dobrze
• nie kwestionuj tego, co mówi
• nie wymagaj logicznych zeznań
• nie zadawaj pytań zaczynających się od „dlaczego“
• nie pytaj „dlaczego nikomu nie powiedziałeś/aś?“
• nie krytykuj słownictwa, którego dziecko używa
• nie domagaj się szczegółów